Titel van het boek: Chemodag is de beste dag van de week
Auteur: Liesbeth van Impe
Uitgever: Borgerhoff en Lamberigts
Publicatiedatum: 16 oktober 2020
Aantal pagina’s: 192
Aantal sterren: 5 sterren
Achterflaptekst:
Wachtkamers van ziekenhuizen zijn grensgebieden. Snel binnen en buiten en dan vooral verder leven. Of dat hoop je tenminste, dat je toch-niet-ziek mag zijn, dat je gewoon even zit te wachten op de dokter die zegt dat je er niets te zoeken hebben. Ook Liesbeth Van Impe verwachtte niet écht dat de wereld zoals ze die kende op het punt stond te verdwijnen.
Toen Liesbeth haar diagnose ‘borstkanker’ kreeg, vielen er veel dingen in duigen, maar ze wist wel: hier ga ik géén boek over schrijven. De diagnose is dus niet de enige verrassing gebleken. En toch is dit niet het soort boek geworden waaraan ze dacht, eentje dat het heeft over moed en de wijze lessen die er getrokken moeten worden. Neen, gaandeweg merkte Liesbeth dat het vooral de nuchtere, van drama ontdane verhalen waren die hielpen. Dit is geen verhaal over positief denken. Kanker trekt zich daar maar weinig van aan. Er valt niet te onderhandelen. Dit is het verhaal over een jaar op krukken, over de plaats van ziekte en gebrek in een Insta-perfecte wereld.
Liesbeth heeft het overleefd, en dat is genoeg. Met dit boek toont ze lotgenoten en iedereen die nog steeds geen kankerpatiënt in de ogen durft te kijken hoe kankerland eruit ziet en hoe je er kunt doorreizen.
Eigen mening:
Sommige boeken kies je niet zomaar uit. Dit boek kwam op mijn pad omdat ik na mijn eigen diagnose op zoek was naar verhalen die “goed aflopen”. Verhalen die hoop geven, zonder dat ze nep voelen. Op de achterflap stond al dat Liesbeth het heeft overleefd en precies dat maakte dat ik dit boek op mijn te-lezen lijstje zette. Toen ik het boek opensloeg, merkte ik meteen dat het me raakte. De manier waarop Liesbeth Van Impe schrijft is eerlijk en nuchter. Geen overdreven positiviteit, geen grote levenslessen die alles ineens logisch maken. Gewoon de werkelijkheid van ziek zijn, met alles wat daarbij hoort. En juist dat maakte het zo herkenbaar.
Tijdens het lezen merkte ik dat er gevoelens werden beschreven die ik zelf ook heb gevoeld, maar nooit goed onder woorden kon brengen. Angst, onzekerheid, boosheid, vermoeidheid maar ook de rare, kleine momenten tussendoor. Het boek gaf woorden aan emoties waar ik zelf geen taal voor had. En precies daardoor voelde ik me even gezien en gehoord. Dat was heel waardevol. Ik ben de schrijfster van dit boek dan ook erg dankbaar voor haar openheid en eerlijkheid. Het voelt bijna alsof iemand naast je komt zitten en zegt: je bent niet alleen. Ik zou dit boek zeker aanraden aan iedereen die dezelfde diagnose heeft gekregen. Maar ook aan mensen die beter willen begrijpen wat er omgaat in iemand die te horen krijgt dat hij of zij kanker heeft. Soms zegt een verhaal meer dan uitleg ooit kan.