Titel van het boek: Het laatste hoofdstuk
Auteur: Miriam Willemsen
Uitgever: Volt
Publicatiedatum: 3 september 2024
Aantal pagina’s: 192
Aantal sterren: 3 sterren
Achterflaptekst:
Mirjam Willemsen is huisarts en ongeneeslijk ziek. Sinds februari 2019 weet ze dat ze niet meer zal genezen van haar longkanker en leeft ze van scan naar scan. Zolang het kan, blijft Willemsen gewoon doorwerken. In Het laatste hoofdstuk deelt ze naast persoonlijke inzichten de treffende en ontroerende verhalen van haar palliatieve patiënten. Willemsen is behalve lotgenoot ook een anker in de laatste levensfase van deze mensen, dikwijls tot aan het einde.
De kwaliteit van de levenseindezorg kan echt beter, vindt Willemsen. We moeten het levenseinde onderdeel van het leven maken, in plaats van er steeds omheen te draaien of het te negeren. Dan kunnen gesprekken over behandelwensen en -grenzen plaatsvinden. Het laatste hoofdstuk is een opening tot een breder maatschappelijk gesprek en herkenbaar en verhelderend leesvoer.
Eigen mening:
Sommige boeken lees je en leg je daarna weer weg. Maar Het laatste hoofdstuk van Mirjam Willemsen bleef nog lang in mijn hoofd hangen. Het is zo’n boek dat je raakt, stil maakt en tegelijkertijd ook aan het denken zet. In dit boek vertelt Mirjam Willemsen openhartig over haar leven als huisarts en als ongeneeslijk zieke patiënt. Sinds 2019 weet ze dat ze niet meer beter wordt van haar longkanker. Toch blijft ze, zolang het kan, werken als huisarts en begeleidt ze mensen in hun laatste levensfase. Juist die combinatie maakt dit boek zo bijzonder. Ze schrijft niet alleen vanuit haar werk, maar ook vanuit haar eigen ervaring.
Wat mij meteen opviel, was de fijne schrijfstijl. Ondanks het zware onderwerp leest het boek heel prettig weg. Geen moeilijke taal of afstandelijke verhalen, maar juist eerlijk menselijk en dichtbij. Het voelde soms alsof iemand haar verhaal gewoon aan je vertelt aan de keukentafel. En eerlijk? Tijdens het lezen hebben er geregeld tranen gevloeid. Sommige verhalen kwamen behoorlijk binnen. Niet alleen door het verdriet, maar juist ook door de liefde, de kwetsbaarheid en de eerlijkheid waarmee alles beschreven wordt.
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind aan dit boek, is dat het een onderwerp bespreekbaar maakt waar we vaak liever omheen draaien: het levenseinde. Alsof praten over doodgaan iets is wat we moeten vermijden. Terwijl ik juist denk dat dat helemaal niet hoeft. Want praten over het einde kan ook iets waardevols hebben. Het kan zorgen voor begrip, rust en soms zelfs mooie gesprekken. Juist daarom vind ik dit boek zo’n aanrader. Niet omdat het een makkelijk onderwerp is, maar omdat het laat zien hoe belangrijk het is om er wél over te praten. Het laatste hoofdstuk is indrukwekkend, ontroerend en vooral een boek dat je bijblijft.