Titel van het boek: Komt een dokter bij de dokter
Auteur: Jolien Plantinga
Uitgever: Gopher B.V.
Publicatiedatum: 5 juli 2022
Aantal pagina’s: 236
Aantal sterren: 3 sterren
Achterflaptekst:
Jarenlang wisselde Jolien Plantinga haar werk als huisarts af met het maken van avontuurlijke reizen. De afgelopen twee jaar beleefde zij echter een totaal andere tocht. Getroffen door de ziekte van Lyme maakte ze noodgedwongen, als een soort Alice in Wonderland, een reis door de gezondheidszorg.
Hoewel Plantinga in 2004 genezen leek van Lyme, keert de ziekte in 2019 in alle hevigheid terug. Zij ontdekt hoe moeilijk het voor artsen is om echt te luisteren naar wat de patiënt vertelt. Ook loopt ze aan tegen de vooroordelen die er over de ziekte van Lyme bestaan. Lijden aan een ziekte waar nog veel onbeantwoorde vragen over zijn, brengt haar op een moeilijk begaanbare weg.
Op zoek naar zingeving in tijden van stilstand deelt ze in dit boek haar observaties en vragen, zowel vanuit het perspectief van de dokter als dat van de patiënt. Ook blikt zij terug op haar eigen functioneren als huisarts. Welke van de inzichten die ze nu gekregen heeft als patiënt bracht zij in praktijk als huisarts?
Eigen mening:
In dit boek neemt Jolien je mee in haar persoonlijke verhaal over ziek zijn. Maar dan vanuit een bijzonder dubbel perspectief: dat van arts en patiënt. Waar ze vroeger avontuurlijke reizen maakte naast haar werk als huisarts, belandt ze door de ziekte van Lyme in een totaal andere reis. Een zware tocht door de gezondheidszorg, vol vragen, onbegrip en strijd. Dat maakt dit boek voor mij erg interessant, vooral omdat het ook laat zien wat er allemaal niet goed kan gaan in de zorg.
In het begin moest ik eerlijk gezegd even in het verhaal komen. Ik dacht regelmatig: wanneer komt het verhaal nou echt op gang? Het ging veel over klachten en over de onkunde binnen de zorg, en dat voelde in het begin wat stroef. Toch snap ik later waarom dit zo is geschreven. Juist die herhaling en machteloosheid laten goed voelen hoe het is om patiënt te zijn met een ziekte waar nog veel onduidelijkheid over bestaat.
Wat mij vooral raakte, is hoe Jolien moet vechten voor zichzelf om de juiste zorg te krijgen. Als chronisch zieke herken ik dit. Je moet vaak zelf opkomen voor je lichaam, je klachten blijven uitleggen en soms zelfs blijven aandringen voordat je serieus genomen wordt. Dat zij dit ook meemaakt, ondanks dat ze zelf arts is, vind ik heel confronterend en tegelijk waardevol. Het laat zien dat het systeem voor iedereen ingewikkeld kan zijn. Ik hoop dan ook dat er van dit soort verhalen geleerd wordt, zodat er in de toekomst beter geluisterd wordt naar patiënten. Uiteindelijk vond ik het een interessant en eerlijk boek dat je aan het denken zet over ziek zijn, zorg en menselijkheid.