Boekentip: Myrthe van der Meer – PAAZ

Titel van het boek: PAAZ: Psychiatrische roman
Auteur: Myrthe van der Meer
Uitgever: The house of books
Publicatiedatum: 2 oktober 2012
Aantal pagina’s: 368
Aantal sterren: 4 sterren

Achterflaptekst:

Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn?

Het is het begin van Emma’s zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek, met al haar regels, pillen en diagnoses. Een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hoe ze ooit de paaz weer verlaat.

Eigen mening:

Toen ik de trailer zag van de film PAAZ, die in februari uitkomt bleef dat verhaal een beetje hangen. Ik merkte dat het me intrigeerde. En omdat ik boeken eigenlijk altijd mooier vind dan films, besloot ik dat ik eerst het boek wilde lezen. In PAAZ volg je Emma, die onverwacht wordt opgenomen op een psychiatrische afdeling. Ze is ervan overtuigd dat er een fout is gemaakt. Ze heeft immers een baan, een relatie en een leven dat er aan de buitenkant goed uitziet. Juist dat gegeven vond ik sterk en ook confronterend: dat iemand zich zo kan voelen terwijl het voor anderen misschien helemaal niet zichtbaar is.

Tijdens het lezen voelde het soms ongemakkelijk echt. De wereld van de kliniek, de regels, de gesprekken, de andere patiënten het voelt soms bijna absurd, maar tegelijk ook heel geloofwaardig. Alsof je even mee naar binnen mag kijken in een plek die normaal gesloten blijft. Ik vond het een bijzonder, eerlijk en rauw boek. Niet dramatisch gemaakt, maar juist direct en open. Dat maakte dat het verhaal binnenkwam. De twijfel van Emma, haar gedachten, het zoeken naar zichzelf het voelde op veel momenten kwetsbaar en echt. Wat ik vooral knap vind, is hoe de schrijfster haar eigen verhaal zo heeft kunnen opschrijven. Zo open en zonder het mooier te maken dan het is. Dat vraagt moed, vind ik. En dat voel je tijdens het lezen. Ik kijk na het lezen van het boek, nog meer uit naar de film.