Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Kerst in stilte:
De straten glanzen, de lichtjes zijn aan,
de wereld lijkt in feestgedaan.
Maar hier zit ik, alleen, zo stil,
op zoek naar een weg, een wil.
Ik mis de warmte van het vuur,
de hand, de stem, het zijn, zo puur.
het vrolijk lachen klinkt van overal vandaan.
Maar ik zit hier alleen ontdaan.
Mijn handen koud, mijn hart soms zwaar,
ik mis de nabijheid, voel me klaar.
Toch fluistert hoop in deze nacht:
dat iemand kijkt, dat iemand wacht.
Dat in de drukte van dit feestgedruis,
ook zij die stil zijn, zich goed voelen thuis.
Mogen ogen zien, een hand reiken zacht,
een lach, een knuffel, iets waarop jij wacht.
Want kerst is meer dan pracht en licht
het is warmte geven, en glimlach op je gezicht.
En zo zit ik hier, alleen misschien,
eenzaam maar ook gezien.
Dat een gebaar, een oog dat mij ziet,
me liefde geeft zoals een stem in een kerstlied.