Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Adem en voel:
Ik leerde luisteren naar mijn lijf,
dat zachtjes fluistert, soms zo stijf.
Dat zegt: “Houd even pauze, adem diep,
laat los wat trekt, wat schreeuwt en piept.”
Een stapje terug is geen verlies,
het is respect voor wat ik kies.
Niet altijd rennen, niet altijd gaan,
maar weten wanneer je even moet staan.
Ik neem mezelf serieus, met aandacht en tijd,
geen schaamte meer, geen eindeloze strijd.
Mijn grenzen zijn muren, zacht en fijn,
ze beschermen mij, ze laten me mij zijn.
Zelfzorg is klein, soms groot en zwaar,
het is luisteren naar jezelf, elke dag zo waar.
En als ik terugtreed, adem, voel,
dan groeit er kracht; dat is mijn doel!