Soms moet je jezelf (opnieuw) even terugfluiten. En dat is precies wat ik de afgelopen tijd heb moeten doen: opnieuw een stapje terug.
Ik merkte het eigenlijk aan alles. Aan mijn hoofd dat vol bleef zitten, aan mijn lijf dat steeds vaker “nee” zei. Maar ook aan mijn huis dat langzaam steeds minder op orde was. Normaal ben ik iemand die daar rust uit haalt: een opgeruimd huis, overzicht, structuur. Maar ineens lukte het niet meer. Ik bleef dingen uitstellen, liet spullen liggen, en kon mezelf daar ook nog eens flink om veroordelen. Want waarom lukt het niet? Waarom kan ik dit niet “gewoon” bijhouden?
Pas later drong het echt tot me door: ik had te veel hooi op mijn vork genomen. Ik deed te veel, wilde te veel, verwachtte te veel van mezelf. En dat terwijl er eigenlijk al genoeg speelde. Zeker in december. Een maand die me ieder jaar extra energie kost, omdat herinneringen en trauma’s zich makkelijker aandienen. Triggers zijn overal: in gesprekken, in muziek, in geuren, in verwachtingen. Je hoeft er niet eens bewust mee bezig te zijn en toch voelt alles zwaarder.
Als ik eerlijk ben, was het ergens ook niet zo gek dat het me te veel werd. Maar dat inzicht kwam pas achteraf. Op het moment zelf voelde het vooral als falen. Als niet goed genoeg zijn. Terwijl het eigenlijk mijn systeem was dat heel duidelijk aangaf: dit is te veel. Dus bleef er maar één optie over: (opnieuw) gas terug nemen. Rustiger aan doen. En accepteren dat het even niet perfect hoeft te zijn. Dat makkelijk eten oké is, dat een magnetronmaaltijd ook telt als avondeten. Maar ook dat het niet erg is als er een paar dagen spullen blijven liggen. Waardoor mijn huis tijdelijk wat rommeliger is dan ik zou willen. Niet omdat ik lui ben, maar omdat ik mijn energie ergens anders voor nodig heb.
Die acceptatie is nog wel het meest lastige.. Maar ik kan niet anders als het proberen; omdat ik mezelf mag toestaan om mens te zijn. Met grenzen, met rommel, met makkelijke dagen. En met de wetenschap dat dit ook weer voorbijgaat. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos