De laatste tijd merk ik steeds meer hoe anders ons contact is geworden. Ik wist wel dat het ooit zou veranderen. En als ik nu terugkijk, zie ik dat het al langer speelde dan dat ik doorhad. De angst voor wat misschien ooit komen gaat, voelt dichterbij dan ooit. Waardoor ik merk dat ik alles moeilijker vind dan ik had gedacht.
“Ik mis je.” Is de zin die het vaakst door me heen gaat als ik aan je denk.
Ik mis dat ik je kon bellen wanneer ik iets kwijt wilde. Gewoon even. Zonder reden. Onze dagelijkse gesprekken, die zo normaal waren dat ik er nooit echt bij stil stond. Even vragen hoe het ging. Vertellen wat ik had meegemaakt. Vragen hoe ik ook alweer dat broccoliesausje moest maken. Of ik je wafelijzer mocht lenen. Maar ook de momenten waarop ik iets deelde waar ik tegenaan liep. Jij luisterde altijd! En vaak had je dan een paar woorden die precies raakten. Advies waar ik iets mee kon, of gewoon de bevestiging dat het oké was wat ik voelde.
Ik mis ook de gesprekken over helemaal niets. Over dingen die eigenlijk onbenullig zijn. Wat je had gegeten, wat ik weer voor iets creatiefs had gemaakt, wat het weer deed. Die simpele momenten blijken nu zo groot te zijn. Het raakt me meer dan ik had verwacht. Jij was degene die door mijn masker heen prikte. Ik kon nog zo mijn best doen om te zeggen dat het wel ging, maar jij hoorde het aan mijn stem. “Het gaat niet zo goed he?” of “Ik hoor het al” zei je dan. En je had altijd gelijk. Al merkte ik al een tijdje dat dat lastiger voor je werd. Dat je het niet meer hoorde aan mijn stem. Toch veranderde het onze band niet. Ik vertelde je nog steeds alles. Maar nu de verschillen steeds zichtbaarder worden, merk ik pas hoeveel ik dit mis.
Bij jou kon ik zeggen: het is even zwaar. Niet omdat je het moest oplossen. Dat hoefde helemaal niet. Soms was het genoeg om te zeggen: ik weet dat je er niets aan kunt doen, maar gewoon even je stem horen is al fijn. Het was het gevoel van gezien worden op de momenten dat je het meest kwetsbaar bent. En dat deed jij altijd. En dat vind ik lastig. Want je bent er nog. Ik kan nog naar je toe. Ik kan je nog zien en vasthouden. Alles is alleen anders geworden. Ik weet van tevoren niet of je me herkent, of dat je me verwart met iemand anders. Ik weet niet of je weet wat er speelt of wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Het enige wat ik zeker weet, is dat ik er voor je kan zijn. Iets wat ik met heel veel liefde wil doen.
Toch voelt het soms egoïstisch en gek om nu al zoveel verdriet te hebben, terwijl ik weet dat ik je nog heb. Misschien is dit ook rouw. Rouw om wat er was. En tegelijk dankbaarheid voor wat er nog is, hoe anders dat ook voelt. Het blijft zoeken naar een nieuwe vorm, terwijl mijn hart terug wil naar hoe het was. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
Eerdere blogs van de reeks Lieve oma:
– Gedicht: “De naam die jij vergat” – Lieve oma #1
– Gedicht: “Een moment van herkenning” – Lieve oma #2
– Gedicht: “Ik zie je zoeken” – Lieve oma #3
One thought on “Wanneer het contact verandert – Lieve oma #4”