Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Stevig staan:
Ik stond ooit klein in mijn eigen schaduw,
twijfel, als een jas die nooit uit mocht.
Mijn stem was zacht, mijn stappen onzeker,
alsof ik telkens toestemming zocht.
Maar langzaam leerde ik rechtop staan,
niet door harder, maar door trouw te zijn.
Door te luisteren naar wat ik voel,
en te kiezen: dit vind ik fijn.
Ik begon mezelf aan te kijken,
niet met oordeel, maar met rust.
Ik hoef niet perfect om genoeg te zijn,
ik mag groeien, ik mag zijn wie ik ben, bewust.
Mijn adem werd dieper, ik werd weer blij,
ik voelde mijn voeten weer stevig staan.
Waar angst ooit alles overnam,
ontstond ruimte om vooruit te gaan.
Nu draag ik mezelf met vertrouwen,
niet luid, niet groot, maar stil en echt.
Ik weet wat ik waard ben, vanbinnen,
dat maakt mij lichter, ik sta weer recht!