In huis noem ik ze inmiddels gekscherend de drie musketiers: Floortje, Daantje en Guusje. Twee konijnen en een kat, samen in mijn roze huis. Stiekem voelt het steeds meer als een kloppend geheel.
Guusje woont nu ongeveer twee maanden bij mij. Twee maanden waarin ik vooral heb gemerkt dat het… gewoon goed gaat. Natuurlijk was het spannend in het begin. Je weet nooit helemaal hoe dieren op elkaar reageren. Maar het wennen ging verrassend soepel. Floortje en Daantje accepteren Guusje zoals hij is. Ze lijken te denken: oh, jij bent er ook, en gaan vervolgens weer lekker hun eigen ding doen. Dat vind ik best bijzonder, vooral omdat de koppeling tussen Floortje en Daantje echt wel even heeft geduurd. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: waar ben ik aan begonnen? Dat gevoel heb ik nu totaal niet gehad. Vanaf moment één ging het eigenlijk vanzelf, en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.
Guusje daarentegen is nieuwsgierig. Hij wil soms spelen met de konijnen, vooral als ze bewegen of ineens een gek sprongetje maken. Maar wat ik heel fijn vind om te zien: als de konijnen daar geen zin in hebben, laten ze dat duidelijk merken. En Guusje? Die accepteert dat. Geen gedram, geen gedoe. Dan loopt hij gewoon weg. Dat voelt op een bepaalde manier heel respectvol, op een dierlijke manier.
Mijn bed is inmiddels een soort reset area geworden. De plek waar alles samenkomt. Niet omdat ik daar de hele dag lig of zit, maar juist omdat het een plek is waar zij graag heen gaan. Als ze op bed springen, hoor ik dat meteen. Ze lopen dan over mijn dekbed, en dat geluid trekt automatisch mijn aandacht. Vaak ga ik dan even kijken wat ze aan het doen zijn. En voor ik het weet zit ik ernaast, of lig ik er even bij, om samen te knuffelen. Soms kort, soms wat langer. Het zijn kleine momenten, maar ze betekenen veel. Ik merk dat die bed-momenten niet alleen fijn zijn voor mij, maar ook iets doen voor hun onderlinge band. Alsof het bed een veilige, neutrale plek is waar alles even oké is. Waar niemand iets hoeft, en iedereen gewoon mag zijn.
Guusje is daarin vooral ook echt mijn maatje. Hij komt nog steeds elke dag bij me liggen. Om te slapen, te knuffelen, of gewoon omdat hij erbij wil zijn. Dat doet me oprecht goed. Het geeft me rust en een gevoel van gezelschap dat ik soms echt mis. Tegelijk merk ik ook dat Guusje steeds meer zijn eigen plekjes heeft gevonden. De krabpaal is favoriet, vooral helemaal bovenin. Hij houdt duidelijk van hoogte. Ook de plankjes voor het raam zijn geliefd. Daar kan hij alles observeren, veilig en rustig. Zijn eten en drinken staan inmiddels op de kast. Een praktische keuze, maar ook wel grappig. Zo kunnen de konijnen er niet bij, en Guusje lijkt het prima te vinden. Het past ook wel bij hem: een kat die graag wat hoger leeft.
Als ik zo naar ze kijk, voel ik vooral dankbaarheid. Voor hoe ze samenleven. Voor hoe Guusje zich heeft aangepast. En voor hoe Floortje en Daantje gewoon zichzelf blijven. Drie musketiers, ieder met een eigen karakter, maar samen precies goed. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos