Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Adem in:
Ik zit vast in mijn eigen hoofd,
te snel geleefd, te veel beloofd.
Mijn schouders strak, mijn adem hoog,
alsof ik mezelf al tijden voorloog.
Alles moet, niets mag even staan,
ik ren maar door, wil blijven gaan.
Tot iets in mij ineens zegt: stop,
want zo ga ik langzaam over de kop.
Dus ik sta stil, kijk naar wat ik nodig heb, nu echt,
uit noodzaak, niet omdat het mag, zo slecht.
Ik zet de wereld eindelijk even stil,
en luister naar het gevoel, van wat ik wil.
Ik adem diep naar binnen toe,
het voelt zwaar, ongemakkelijk, moe.
Mijn borst komt op, mijn lijf protesteert,
maar ik blijf, omdat dit mij iets leert.
Dan adem ik langzaam weer naar buiten,
alsof er ruimte komt, ik iets kan besluiten.
De ruis in mijn hoofd wordt minder luid,
gedachten stoppen, stappen er even uit.
Geen moeten nu, geen haast, geen strijd,
alleen dit moment, deze adem, deze tijd.
Midden in alles wat aan mij trekt,
vind ik mezelf, langzaam, heel direct.