De afgelopen twee weken heb ik het rustiger aan gedaan. Of nou ja… dat was het plan. Ik voelde aan alles dat ik daar mentaal en fysiek aan toe was. Mijn hoofd liep over, mijn lijf sputterde tegen, en ergens wist ik: als ik nu niet gas terugneem, gaat het me inhalen.
Ik ben twee nachtjes weg geweest. Even eruit. Even niet mijn huis, niet mijn vaste ritme, niet alles wat me normaal omringt. Dat was fijn. En ik ben een dag naar de sauna geweest. Een dag die veel met me deed. Zoveel zelfs, dat ik daar later nog een aparte blog over ga schrijven. Dat verdient het. Maar wat er vooral toe doet, gebeurde eigenlijk ná die nachtjes weg.
Want toen ik weer thuis was, had ik ineens lege dagen. Geen plannen. Geen afspraken. Niets dat ‘moest’. En dat is precies waar het lastig werd. Ik wil mezelf graag wijsmaken dat ik goed ben in rust nemen, maar eerlijk? Ik ben er heel slecht in, iets wat jullie vast al door hadden… Stil zitten voelt ongemakkelijk. Alsof ik dan ineens alles ga voelen waar ik normaal omheen beweeg. Dus wat deed ik? Ik ging opnieuw doen. Meteen weer in actie. Niet uit energie, maar uit onrust.
Ik begon met opruimen. Eerst een kast. Toen nog een. En nog een. Voor ik het wist, was ik bezig met mijn hele huis. Inmiddels kan ik zeggen dat ik (op twee kasten na) alles heb aangepakt. En niet alleen opgeruimd, maar ook echt ontspuld. Alles wat ik niet gebruikte, mocht weg. Via Hoplr gaf ik spullen gratis weg. Ik bracht een donatie naar de kringloop. Een tas met medische spullen ging terug naar de apotheek. Alles wat op of kapot was, verdween in de container.
Het gaf ruimte. Letterlijk. Minder spullen, minder chaos om me heen. En ja, ergens ook in mijn hoofd. Maar als ik eerlijk ben, voelde het ook als afleiding. Bezig zijn om maar niet stil te hoeven staan. Want zodra ik stop, komt alles dichterbij. Gedachten, gevoelens, vragen waar ik niet meteen een antwoord op heb. Ook kregen de spullen die ik kreeg nadat oma verhuisde eindelijk een plek. Dat raakte me meer dan ik had verwacht. Ik merk dat ik nu vaak even glimlach als ik ze zie. Omdat ze me aan haar herinneren. Warm, maar ook pijnlijk.
Als ik alles bij elkaar optel, was deze vakantie allesbehalve rustig. Hij was bewogen. Druk, op een andere manier. En ik weet oprecht niet of ik echt tot rust ben gekomen. Ik denk dat ik vooral bezig ben geweest met mezelf bezighouden. Met doen, regelen, opruimen. Omdat voelen confronterend is. Omdat stilstaan betekent dat ik moet kijken naar wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd. En naar hoe ik me daar nu eigenlijk bij voel. En ondanks dat dit wellicht het maximale was van wat ik nu kon, merk ik dat ik er wel een beetje van baal dat het me niet gelukt is om rust te nemen. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos