Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Lentekriebels:
De lucht is blauw, zo helder en zo licht,
de zon verwarmt vandaag mijn gezicht.
De kou van de winter lijkt ver weg te gaan,
alsof mijn hoofd weer rust krijgt in zijn bestaan.
De warmte raakt zacht mijn huid,
en langzaam adem ik dieper uit.
Alsof iets zwaars van me af mag glijden,
alsof mijn gedachten minder hoeven te strijden.
De vogels fluiten hun vrolijke lied,
alsof de wereld weer opnieuw geniet.
Hun klanken dansen door de straat,
een geluid dat mijn onrust even verlaat.
En niet alleen ik voel deze drang,
ook buiten zie ik het al de hele dag lang.
Mensen op bankjes, lachend voorbij,
iedereen is weer een beetje meer vrij.
De straten vullen zich, deuren gaan open,
mensen die wandelen, praten en hopen.
Misschien zijn het wel die lentekriebels weer,
die fluisteren: ga naar buiten, leef meer.
En terwijl de zon langzaam zakt aan de lucht,
voel ik iets lichts in mijn borst, een zucht.
Alsof de winter in mij zal gaan,
en de lente zegt: je mag weer bestaan.