Er zijn van die dingen die je gewoon even moet regelen. Niet spannend, niet bijzonder, gewoon iets wat bij het zorgen voor een huisdier hoort. Zo bracht ik Guusje laatst naar de dierenarts om hem te laten castreren. Iets wat ik eerlijk gezegd al een tijdje van plan was, maar wat pas mocht zodra hij zes maanden oud zou zijn.
Guusje is een binnenkat. Hij komt niet buiten en ik heb ook geen plannen om er een tweede kat bij te nemen. Toch vond ik het belangrijk om hem te laten helpen. Er zijn al genoeg “oeps”-nestjes in de wereld. Katten die onverwacht geboren worden en uiteindelijk ergens een plekje moeten vinden. Voor mij voelt het daarom als een stukje verantwoordelijkheid om je huisdier te laten castreren of steriliseren, ook als de kans misschien klein lijkt dat er ooit iets gebeurt.
Daarnaast speelde er ook nog iets praktisch mee. Katers kunnen gaan sproeien, en dat wilde ik eigenlijk liever voorkomen. En volgens de dierenarts kan castreren ook invloed hebben op gedrag. Katers worden soms wat rustiger, minder territoriaal. Of dat bij Guusje ook zo zal zijn weet ik natuurlijk niet, maar het voelde in ieder geval als een verstandige keuze.
Wat ik alleen niet had verwacht, was de vraag die ik kreeg vlak voordat Guusje werd meegenomen voor de operatie. De dierenarts vroeg namelijk of ik het goed vond dat ze hem zouden reanimeren als dat tijdens de operatie nodig zou zijn. Zonder twijfel zei ik ja. Het idee dat Guusje er ineens niet meer zou zijn… daar moet ik echt niet aan denken. Hij hoort bij mijn dagelijks leven. Bij de kleine momenten thuis. Bij het geluid van pootjes op de vloer, een kat die ineens op schoot springt of gewoon ergens in huis ligt te slapen. Hij is er gewoon. En dat voelt vanzelfsprekend, totdat je even stilstaat bij het idee dat dat ook anders zou kunnen zijn.
Toen ik daarna naar huis ging, bleef die vraag toch een beetje door mijn hoofd gaan. Want als ík gereanimeerd zou moeten worden… dan weet ik eigenlijk vrij zeker dat ik dat niet wil. Niet omdat ik niet wil leven. Maar omdat ik niet weet hoe je er daarna uitkomt. Ik ben bang voor een situatie waarin ik er misschien nog wel ben, maar niet meer echt kan leven zoals ik dat wil. Het idee dat ik een soort kasplantje zou worden, vind ik eerlijk gezegd een beangstigende gedachte.
En toen kwam er nog een andere vraag in me op. Waarom vond ik het zo vanzelfsprekend dat Guusje gereanimeerd moest worden… terwijl ik dat voor mezelf eigenlijk niet zou willen? Daar heb ik nog geen antwoord op. Misschien omdat hij afhankelijk is van mij. Misschien omdat het makkelijker is om onvoorwaardelijk voor een dier te zorgen dan om diezelfde zachtheid voor jezelf te voelen. Of misschien omdat ik mezelf soms gewoon een beetje tekort doe.
Het blijft bijzonder dat een simpel bezoekje aan de dierenarts me ineens liet nadenken over zulke grote vragen. Over leven, over keuzes en over hoe ik naar mezelf kijk. En misschien is dat ook wel het mooie van zulke momenten. Dat iets kleins je even stil laat staan bij dingen waar je normaal niet zo snel bij nadenkt. En dat het helemaal niet erg is als je het antwoord nog niet hebt. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos