Sinds mijn laatste blog merk ik dat er iets is veranderd. Niet in jou, maar in mij. Wellicht hebben de gesprekken met mijn naasten en therapeute geholpen. Maar waar het eerst vooral pijn, twijfel en onrust was, voel ik nu steeds vaker berusting.
Berusting omdat ik mezelf niets meer opleg. Omdat ik niet langer vind dat ik moet voelen wat anderen logisch vinden. Of dat ik moet doen wat hoort. Ik laat de verwachtingen van anderen steeds meer los. De (voor)oordelen, de goedbedoelde adviezen, de zinnen die beginnen met “je zou eigenlijk…”. Ik luister er minder naar. En meer naar mezelf.
Berusting omdat ik mag voelen waar ik me goed bij voel. Zonder dat ik dat hoef uit te leggen. Zonder dat het vast hoeft te staan. Ik merk dat ik rustiger word nu ik mezelf die ruimte geef. Ik luister nu naar waar ik behoefte aan heb. En hoe langer ik dat doe, hoe sterker het gevoel wordt dat jij dat ook zo had gewild. Jij wilde altijd dat ik naar mezelf luisterde. Dat ik trouw bleef aan wie ik ben. Dat ik keuzes maakte die goed voelen voor míj, ook als een ander ze niet begrijpt. En weet je, dat besef voelt warm. Alsof je me ergens zachtjes aanmoedigt.
De laatste tijd droom ik ook vaker over je. In mijn dromen hebben we gesprekken. De gesprekken die ik nu zo mis. Je luistert, je reageert, je bent er. Soms zie ik je samen met opa. Dat beeld voelt kloppend, rustig en liefdevol. Die dromen doen pijn, maar ze geven ook iets anders: ruimte. Ze helpen me om los te laten. Om te accepteren dat ik het nu anders mag doen. Dat ik mag kiezen voor mezelf. En dat betekent, hoe moeilijk dat ook is om op te schrijven, dat ik er nu voor kies om niet meer naar je toe te gaan. Omdat ik je wil blijven herinneren zoals je was. Zoals jij voelde. Zoals jij mij zag.
Tegelijk leg ik mezelf niets meer vast. Ik zeg niet: dit is voor altijd. Dat deed ik de afgelopen weken wel. Daardoor durfde ik geen keuze te maken. Alles voelde definitief, en dus te zwaar. Nu weet ik: ik mag elke dag opnieuw voelen. Elk uur, elke minuut. En als dat verandert, dan mag dat ook. Dat besef geeft dus berusting. Omdat ik niet meer vooruit hoef te denken. Omdat ik alleen hoef te luisteren naar wat nu klopt. Vandaag, dit uur, dit moment. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs, Sharon Roos
Eerdere blogs van de reeks Lieve oma:
– Gedicht: “De naam die jij vergat” – Lieve oma #1
– Gedicht: “Een moment van herkenning” – Lieve oma #2
– Gedicht: “Ik zie je zoeken” – Lieve oma #3
– Wanneer het contact verandert – Lieve oma #4
– Wanneer ik, voor jou, iemand anders word – Lieve oma #5
One thought on “Berusting – Lieve oma #6”