Titel van het boek: Post mortem
Auteur: Frank van de Goot
Uitgever: Luitingh Sijthoff
Publicatiedatum: 11 november 2025
Aantal pagina’s: 288
Aantal sterren: 5 sterren
Achterflaptekst:
Voor klinisch en forensisch patholoog Frank van de Goot hebben de doden zelden geheimen. Hoe mysterieus een doodsoorzaak ook is en wat betrokkenen of derden soms beweren, Van de Goot stopt niet met zijn onderzoek totdat hij de waarheid weet te achterhalen. Zo onderzocht hij de balkonval van de achtjarige Sharleyne Remouchamps, zocht hij al meerdere keren in de bergen van Oostenrijk naar Rida Zoundri en gaf hij een second opinion in de zaak Ivana Smit, het Nederlandse model dat in Maleisië om het leven kwam.
Het zijn enkele van de honderden cases waaraan Frank van de Goot heeft gewerkt. In Post mortem trekt een schat aan opzienbarende en geruchtmakende zaken voorbij. Open, eerlijk, maar ook vol passie en humor, verhaalt Van de Goot over zijn dagelijkse praktijk en wat die ons leert over het leven en de dood.
Eigen mening:
Sommige boeken pak je op uit nieuwsgierigheid, en voor je het weet zit je er middenin. Dat had ik heel sterk bij Post mortem van Frank van de Goot. Dit is ook echt een genre waar ik van hou: boeken die je een kijkje geven in een wereld waar je normaal gesproken niet zo snel komt. Toen ik dit boek meerdere keren voorbij zag komen als aanrader, wist ik eigenlijk al: deze moet op mijn to read-lijstje. En eerlijk? Het boek heeft me absoluut niet teleurgesteld.
Wat voor mij ook meespeelde, is dat ik eerder al eens een boek had gelezen van een patholoog uit België. Dat had mijn interesse echt aangewakkerd. Ik merkte dat ik tijdens het lezen van de misdaaddokter dan ook regelmatig dacht: hoe zit dit eigenlijk in Nederland? Gaat dat hetzelfde? Of zijn er juist verschillen? Juist die nieuwsgierigheid maakte dat ik nog meer in het boek Post mortem werd gezogen.
Een boek van een patholoog klinkt al snel zwaar of afstandelijk. Maar niets bleek minder waar. Vanaf de eerste pagina merk je dat Van de Goot niet alleen een expert is in zijn vak, maar ook een verhalenverteller. Hij neemt je mee in zijn werk als forensisch patholoog, in zaken die je misschien nog herkent uit het nieuws. Zoals de zaak van Sharleyne Remouchamps of Ivana Smit. Dat maakt het meteen tastbaar. Het zijn geen ‘ver-van-je-bed’-verhalen, maar gebeurtenissen die echt hebben plaatsgevonden en die vaak veel losgemaakt hebben.
Wat me vooral raakte, is hoe hij blijft zoeken naar de waarheid. Soms tegen de stroom in. Soms terwijl anderen al lang een conclusie hebben getrokken. Je voelt aan alles: hij laat niet los. En dat maakt indruk. Tegelijkertijd blijft hij heel menselijk in hoe hij schrijft. Niet kil of technisch, maar juist open, soms zelfs met een vleugje humor. Dat had ik echt niet verwacht bij dit onderwerp, maar het zorgt er wel voor dat het boek prettig leesbaar blijft. Tijdens het lezen merkte ik dat ik regelmatig even stil stond. Niet omdat het te zwaar werd, maar omdat het je aan het denken zet. Over leven en dood, maar ook over hoe snel er geoordeeld wordt. En hoe belangrijk het is dat iemand blijft doorvragen, blijft kijken, blijft zoeken.
Wat ik sterk vind aan Post mortem is de balans. Het is interessant en leerzaam, maar nergens voelt het alsof je een studieboek leest. Het blijft persoonlijk. Je krijgt niet alleen de zaken te zien, maar ook de mens achter het werk. Is het een luchtig boek? Nee, dat niet. Maar het is ook zeker niet zo zwaar als je misschien zou denken. Voor mij is dit een boek waar ik nog vaak even aan terug denk. Omdat het je niet alleen iets leert over de dood, maar misschien nog wel meer over het leven. En dat is precies waarom ik zo van dit soort boeken hou.