Titel van het boek: Loslaten
Auteur: Micky Hoogendijk
Uitgever: Nieuw Amsterdam
Publicatiedatum: 7 april 2026
Aantal pagina’s: 240
Aantal sterren: 5 sterren
Achterflaptekst:
Ik ben de vrouw van de aanslag. De vrouw die toen haar kind verloor. Mijn man verloor zijn benen. Hem raakte ik kwijt door paranoia en waanzin. Ik ben de vrouw van de televisie en de roddelbladen. Die met het arrogante, afstandelijke smoelwerk van iemand die wanhopig alle pijn verpulvert en de wereld alleen toont hoe sterk ze is. Het smoelwerk van iemand van steen. Ik moest van steen zijn voor ik weer zacht kon worden. Ik ben Micky Hoogendijk.
Micky Hoogendijk blikt terug op een leven dat zich afspeelt tussen kunst en liefde, succes en ontwrichting, verbondenheid en isolement. Ze schrijft openhartig over haar jaren in het buitenland, over intense relaties, rouw, en over de vraag hoe je jezelf opnieuw vormgeeft wanneer de grond onder je voeten verdwijnt. Zonder sentiment, maar met grote precisie en kwetsbaarheid.
Eigen mening:
Toen ik de achterflap van dit boek las, wist ik eigenlijk meteen dat ik het wilde lezen. Niet omdat ik al bekend was met Micky Hoogendijk, want eerlijk gezegd had ik nog nooit van haar gehoord. Maar juist dat maakte mij nieuwsgierig. Want na het lezen van die paar regels dacht ik alleen maar: wow… wat heeft deze vrouw allemaal meegemaakt? Een aanslag, het verlies van haar kind, een huwelijk dat kapotgaat door paranoia en waanzin. Hoe blijf je dan nog overeind? Hoe houd je jezelf staande als het leven je steeds opnieuw onderuit haalt?
Dat was voor mij precies de reden waarom ik dit boek ben gaan lezen. Het werd mij aangeraden omdat ik vaker dit soort persoonlijke en openhartige verhalen lees, maar dit verhaal voelde meteen anders. Rauwer misschien, eerlijker ook. Alsof je vanaf de eerste bladzijde voelt dat hier iemand schrijft die echt iets heeft doorleefd. Wat mij vooral raakte tijdens het lezen, is de kracht die Micky uitstraalt zonder dat ze daar heel hard haar best voor lijkt te doen. Ze schrijft niet op een zielige of dramatische manier. Ze vertelt haar verhaal eerlijk, soms hard, soms kwetsbaar, maar altijd op een manier waardoor je blijft doorlezen. Je voelt de pijn tussen de regels door, maar ook haar enorme wil om door te gaan.
En dat bewonder ik echt enorm aan haar. Ik neem dan ook graag mijn petje voor haar af. Want als je leest wat zij allemaal heeft meegemaakt, dan begrijp je pas hoeveel kracht ervoor nodig is om jezelf steeds opnieuw bij elkaar te rapen. Dat voel je echt op iedere bladzijde van dit boek. Wat ik daarnaast mooi vond, is dat het boek niet alleen draait om verdriet en verlies. Het gaat ook over opnieuw beginnen. Over jezelf opnieuw leren kennen wanneer alles waar je ooit houvast aan had ineens wegvalt. Over kunst, liefde, eenzaamheid en de zoektocht naar rust in jezelf. Juist die combinatie maakt het boek sterk. Dit is een verhaal dat binnenkomt en je soms stil maakt. Maar ook een verhaal dat laat zien hoeveel veerkracht een mens kan hebben, zelfs wanneer het leven onmenselijk hard is geweest.