Soms kijk ik er naar uit: een paar dagen zonder afspraken. Lekker rustig aan doen, even nergens heen hoeven, gewoon tijd voor mezelf. Maar nu het zover is, merk ik dat het dit keer helemaal niet zo prettig voelt als ik had gedacht.
Mijn dagen voelen leeg en ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet. Normaal geeft mijn agenda me structuur en houvast, en nu… nu is er alleen dat lege gevoel. Naar buiten gaan is geen optie; alles ademt kerst, en voor mij betekent dat vooral triggers die me uit balans brengen. Dus blijf ik thuis en staar ik vooral voor me uit. Het gevoel dat ik in een zwart gat val, wordt daardoor sterker. Mijn gedachten drijven alle kanten op en ik merk dat de dagen tergend langzaam voorbijgaan. Het geeft een rare spanning: enerzijds is er rust, anderzijds voelt het leeg en eenzaam. Ik had het niet verwacht, want normaal gesproken hou ik juist van wat tijd voor mezelf. Maar dit is anders.
Gelukkig zette ik uiteindelijk toch een stapje. Een klein stapje, maar het deed iets. Ik opperde om een kop thee te drinken met een paar flatbewoners. Het was gezellig, maar eerlijk gezegd verdween het vervelende gevoel er niet helemaal door. Het laat me wel zien dat het niet de lege dagen zelf zijn die ik nodig had, maar het contact, de structuur en het ritme eromheen. Door deze ervaring besef ik iets wat misschien een beetje tegenstrijdig klinkt: ik kijk stiekem alweer uit naar de “normale” dagen. De dagen met mijn afspraken, of dat nu in het ziekenhuis is of bij andere hulpverleners. Dingen die ik moet doen, mensen die ik zie. Lang verhaal kort; soms is vrije tijd dus niet alleen maar prettig. En dat is oké. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos