Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Een stem in mij:
Ik praat tegen mezelf
met woorden
die ik een ander nooit zou geven.
Alsof ik kleiner moet zijn
dan ik ben,
alsof mijn plek te groot is
voor wie ik denk te zijn.
In groepen word ik stiller,
laat ik zinnen halverwege los,
alsof mijn gedachten meer wegen
dan de daden van de rest.
Ik tel mijn fouten,
alsof het bewijs is
dat ik er niet toe doe.
Zie hoe anderen lijken te weten
hoe ze moeten praten of bestaan…
en ik, ik oefen nog steeds,
in mezelf mogen zijn,
gewoon daar waar ik wil gaan.
Soms geloof ik echt
dat de wereld niets mist
als ik stiller word,
kleiner, bijna onzichtbaar.
Maar ergens, diep verstopt,
zit een stem die fluistert
dat ook ik ruimte mag innemen,
gewoon omdat ik er ben,.
En misschien
heel misschien
is dat waarnaar ik zou moeten luistern.