Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Even naar buiten:
Als mijn hoofd te vol raakt van gedachten,
en mijn lijf niet weet waar het wil zijn,
schuurt alles, voelt de dag te groot,
mijn binnenwereld voelt niet fijn.
Ik twijfel, stel het even uit,
maar trek toch mijn jas en schoenen aan.
Niet omdat ik wil, maar omdat blijven,
me dieper vastzet in het bestaan.
De deur valt dicht, de lucht slaat in,
koud, eerlijk, zonder te weten.
Mijn longen vullen zich opnieuw,
alsof ze dat waren vergeten.
De wind snijdt langs mijn wangen heen,
trekt me los uit mijn hoofd.
Elke stap laat iets achter,
iets wat me lang heeft verdoofd.
Mijn adem zakt, mijn schouders ook,
gedachten vallen uit elkaar.
Niet omdat het opgelost is,
maar omdat ik ze parkeer, nu, daar.
De lucht neemt iets van mij mee,
het piekeren verliest zijn stem.
Ik hoef even nergens heen,
ik hoef alleen maar te zijn wie ik ben.
En als ik later weer thuis kom,
met koude handen, wangen rood,
is mijn hoofd niet leeg, maar helderder,
er is weer ruimte, wellicht nog niet groot.
Buiten zijn was geen wondermiddel,
geen antwoord, geen eindstation.
Maar het haalde me uit mezelf,
en dat is precies wat ik nu kon.