Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Kleine pootjes, stille knuffels:
Ze vragen niets, geen groot verhaal,
ze voelen mijn emoties aan als taal.
Geen woorden nodig, geen uitleg klaar,
ze zijn er gewoon, altijd, zo waar.
Hun pootjes volgen elke stap,
ze voelen feilloos hoe ik naar adem hap.
Is mijn hart zwaar, of hoofd te vol,
dan blijven zij in hun liefdevolle rol.
Een natte neus, een zachte vacht,
een blik die zegt: ik hou de wacht.
Ze drukken zorgen langzaam weg,
zonder dat ik iets hoef of zeg.
Ze laten mij lachen, klein en echt,
met streken maken ze mijn dag weer recht.
Een sprong, een gek geluid, zo fijn,
en even mag het leven weer licht zijn.
Bij hen voel ik, al is het stil en vrij:
ik hoor hier thuis, ze houden van mij.