Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Mezelf verliezen:
Ik zet mezelf altijd opzij,
het gaat vanzelf, ik merk het nauwelijks.
Anderen eerst, ik pas later,
alsof mijn plek vanzelf verdwijnt.
Is het raar dat ik mezelf kleiner maak?
Het voelt namelijk normaal, zoals ik leef.
Een reflex, een gewoonte,
alsof zorgen voor anderen vanzelfsprekend is.
Ik draag, ik luister, ik vang op,
ik geef alles wat ik kan.
En ondertussen voel ik mezelf krimpen,
mijn energie wordt weggezogen,
alsof ik het niet verdien om te blijven.
Het besef komt hard aan:
ik ben altijd de laatste,
alsof ik niks mag, niks verdien.
Mijn lijf protesteert, mijn hoofd kraakt,
ik die blijf doorgaan, wellicht verbaast.
Diep vanbinnen knaagt het:
ik doe mezelf tekort, alweer.
Langzaam probeer ik het te keren,
door voor mezelf te kiezen.
Want weet je,
ik wil mezelf niet weer verliezen.