Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Wachten op iemand:
Soms is het stil in huis,
te stil om prettig te zijn.
De muren zeggen niets terug,
het is een gevoel, het doet me pijn.
Ik pak mijn telefoon op,
leg hem daarna al gauw weer neer.
Alsof ik op iemand wacht,
die niet verschijnt, alweer.
De angst zit niet in het alleen zijn zelf,
maar in het idee dat niemand me ziet.
Dat er niemand is die vraagt, echt luistert,
of me kent, in mijn verdriet.
In een leegte die op me wacht,
wil ik vertellen, iets kleins of groots.
Maar woorden blijven hangen,
het zijn gevoelens die ik steeds verstoot.
Eenzaamheid voelt als fluisteren,
in een kamer zonder geluid.
Alsof mijn verhaal nergens landt,
alsof ik langzaam verdwijn van binnenuit.
En toch hoop ik steeds opnieuw,
dat iemand me hoort, zo uit het niets.
Dat er ergens een plek bestaat
waar ik mag uiten wat ik wil het allerliefst.