“Hoe gaat het?” Het is zo’n simpele vraag. Twee seconden werk. Acht letters. En toch vind ik het steeds meer een ingewikkelde vraag.
Vooral omdat ik eigenlijk niet zo goed weet hoe het gaat. Er speelt fysiek gewoon veel. Ik zit midden in verschillende behandelingen waar ik ook echt last van heb. Mijn lichaam voelt niet meer zo vanzelfsprekend. Maar omdat dit al een tijd duurt, wordt het ook mijn “nieuwe” standaard. En als iets je standaard wordt… Voelt zeggen dat het zwaar is bijna overdreven. Alsof ik niet meer mag klagen, omdat het inmiddels normaal is. Dus waarom zou ik daar nog over beginnen? Het verhaal is niet nieuw. Ik ben niet nieuw in dit verhaal.
En toch. De laatste weken merk ik dat er iets niet helemaal goed zit. Ik kan alleen nog niet precies duiden wat het is. Na mijn niersteenoperatie lag ik een paar dagen met koorts en een grieperig gevoel in bed. Sinds dien lijkt het alsof mijn lichaam niet meer zo makkelijk “aan” gaat. Het lukt me minder goed om gewoon door te gaan. Mijn schouders eronder te zetten en te doen alsof alles normaal is. En dat frustreert me.
Want als mensen me zien, ben ik nog steeds mezelf. Vrolijk, enthousiast, ondernemend. Ik maak grapjes, stel vragen, ben oprecht geïnteresseerd. Dat deel is echt, dat is niet nep. Maar als ik daarna thuiskom, voel ik de vermoeidheid. Zwaarder dan anders. Alsof mijn batterij sneller leegloopt dan ik wil toegeven. En dat slaat me soms uit het veld. Of maakt het me moedeloos.
Want ik wil gewoon alles kunnen doen wat ik wil. Ik wil mijn agenda weer vol plannen zoals een jaar geleden. Ik wil na afspraken nog energie hebben om creatief bezig te zijn. Maar vooral ik wil niet steeds achter de feiten aanlopen. Niet mijn kasten rommeliger laten worden omdat ik denk: ik heb nu geen energie om het op te ruimen, ik leg het hier wel neer. Maar de realiteit is dat die energie er niet altijd is.
En dus is “hoe gaat het?” geen makkelijke vraag meer. Omdat het me confronteert met het feit dat ik me eigenlijk niet zo goed voel. En dat vind ik lastig om hardop te zeggen.schrijven. Ook omdat ik, op het moment dat ik iemand zie, het masker best goed kan opzetten. Even die versie van mezelf kan zijn die sterk, gezellig en oké is. Maar zodra ik weer alleen thuis ben, stort ik geregeld een beetje in. En daar baal ik van.
Misschien moet ik voornu dan ook maar eerlijk antworoden op de vraag: “hoe gaat het?”. En zeggen: “Dat weet het niet helemaal. Het gaat. Maar niet vanzelf!”. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
Disclaimer:
Dit bericht schreef ik vóór het overlijden van mijn oma. Ik ben me ervan bewust dat haar overlijden ook invloed heeft op hoe ik me nu voel/voelde. Daarnaast word ik goed begeleid door mijn artsen en vertrouw ik op hun zorg.