Soms heb ik het gevoel dat ik mijn eigen grootste criticus ben. Dat ik de lat voor mezelf zó hoog leg, dat hij eigenlijk nauwelijks te halen is. En het lastige is: ik doe dat vaak zonder dat ik het doorheb. Het zit in kleine gedachten, in zinnetjes in mijn hoofd. Dit kan beter. Waarom lukt dit nog niet? Je zou nu toch verder moeten zijn. Het is alsof er altijd een stemmetje is dat zegt dat het niet genoeg is.
Daardoor ben ik vaak streng voor mezelf. Ik kijk vooral naar wat er nog niet goed gaat, wat ik nog moet veranderen, waar ik nog in moet groeien. En ja, groeien is niet verkeerd. Reflecteren ook niet. Maar bij mij slaat het soms door. Dan voelt het niet meer als leren, maar als falen. Alsof elke fout een bewijs is dat ik tekortschiet, in plaats van dat het gewoon hoort bij mens-zijn.
Wat ik langzaam begin te beseffen, is dat fouten maken niet hetzelfde is als falen. Dat dingen tegenkomen waar je in kunt groeien juist laat zien dat je bezig bent. Dat je leeft, probeert, leert. Maar jarenlang heb ik het anders gezien. Alsof alles meteen goed moest. Alsof er geen ruimte was voor vallen en opstaan. Misschien omdat ik zo lang het gevoel heb gehad dat ik moest bewijzen dat ik het kon. Dat ik sterk was. Dat ik het allemaal wel redde.
En weet je wat het gekke is? Die hoge lat motiveert me, maar veel vaker put hij me uit. Want als het nooit goed genoeg is, wanneer mag je dan tevreden zijn? Wanneer mag je zeggen: dit is oké, ik ben oké? Ik merk dat ik daardoor soms vergeet stil te staan bij wat wél lukt. Bij hoe ver ik al ben gekomen. Bij de stappen die ik al heb gezet, hoe klein ze ook lijken.
De laatste tijd probeer ik daar bewuster mee om te gaan. Ik probeer mezelf vaker dezelfde mildheid te geven die ik voor anderen vanzelfsprekend vind. Want tegen een ander zou ik nooit zeggen dat fouten maken slecht is. Of dat groeien betekent dat je niet goed genoeg bent. Waarom zeg ik dat dan wel tegen mezelf?
Ik zie langzaam in dat streng zijn me niet verder helpt. Dat ik niet hoef te veranderen om goed genoeg te zijn, maar dat ik mag groeien omdat ik leef. Dat mildheid geen zwakte is, maar juist kracht. Een heel lang verhaal kort; ik ben er nog niet. De lat ligt vaak te hoog. Maar ik leer hem af en toe iets lager te leggen. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos