Ik kwam Finch eigenlijk tegen via een Instagram-advertentie. Het was een van die momenten waarop ik dacht: “Hé, misschien is dit precies wat ik nodig heb.” Het voelde als een soort kleine, digitale stok achter de deur. Eentje die ik misschien wel nodig heb…
Ik heb namelijk nog best wel moeite om naar mijn grenzen te luisteren. Zelfs als ik diep vanbinnen weet dat mijn lichaam aangeeft dat ik rust nodig heb, wil ik toch vaak nog te veel doen. (Was jullie vast nog niet opgevallen!) Het is alsof ik mezelf altijd maar blijf pushen, omdat ik bang ben dat ik anders niet genoeg doe. En ergens schaam ik me ook een beetje om dat toe te geven.
Dus toen die advertentie voorbij kwam, dacht ik: waarom ook niet? Ik download de app gewoon eens. Nu, een week later, kan ik zeggen dat Finch me echt enorm helpt. Het voelt een beetje als een tamagotchi-achtig systeem. Je hebt een vogeltje dat je moet verzorgen, en daardoor zorg je automatisch ook een beetje voor jezelf. En dat is precies waar ik naar op zoek was. Want zo voelt het iets makkelijker om daadwerkelijk lief te zijn voor mezelf.
Het tamagotchi-idee brengt me trouwens terug naar de jaren 90, toen ik zelf een tamagotchi had. Overigens ging het zorgen toen niet heel goed; ik vergat hem al snel, waardoor hij “dood” ging.
Ik weet nog niet of ik Finch voor langere tijd interessant blijf vinden. Ik heb wel eens dat ik ergens enthousiast over ben, en zodra de interesse afneemt, ik het ook weer verwijder. Maar voor nu werkt het heel motiverend. Het helpt me om mijn dagritme, dat ik samen met mijn ergotherapeut heb opgesteld, echt op te pakken en nu al 7 dagen vast te houden. Ik heb dat ritme in de app gezet en daardoor is het niet alleen een plan op papier, maar iets wat ik ook daadwerkelijk uitvoer.
Wat Finch voor mij ook fijn maakt, is dat de app me helpt om mijn emoties te voelen. Er zijn meditaties en er worden vragen gesteld over hoe ik me voel. Soms ben ik geneigd om mijn gevoel weg te drukken of er niet bij stil te staan. Maar doordat Finch er zo subtiel naar vraagt, stop ik vaker even en denk ik na: wat voel ik nu eigenlijk? En waarom?
Het voelt alsof Finch me op een zachte manier bij de hand neemt. Niet dwingend, maar wel richtinggevend, en dat vind ik fijn. Dus ja, ik weet nog niet of ik de app voor altijd ga gebruiken. Maar deze week heeft me laten zien dat het op dit moment een goede toevoeging is. En na dit typen merk ik ook dat het wel motiverend werkt om over mijn oude tamagotchi te schrijven. Want het zou toch zonde zijn als ik “mijn vogeltje” hetzelfde lot geef als mijn tamagotchi. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos