Soms zijn er van die momenten waarop je iets doet dat je al heel lang wilde. Iets dat voelt als een klein ankerpunt. Voor mij was dat het laten zetten van een nieuwe tatoeage. Drie bloemen, op mijn huid. Twee rozen en een klaproos. Op het eerste gezicht gewoon bloemen, maar voor mij vertellen ze een verhaal. Een stukje waar ik me aan vast kan houden, en iets waar ik mezelf keer op keer aan kan herinneren.
De eerste roos is een roos in knop. Nog niet open, nog niet in volle bloei. Ik vind die misschien wel het meest bijzonder, omdat die mij herinnert aan iets waar ik mezelf soms nog aan moet herinneren: niet alles hoeft meteen goed te gaan. Niet elke dag is vrolijk. Niet elk moment voelt licht. En dat is oké. Een bloem heeft ook tijd nodig om te groeien voordat ze kan bloeien. Zo werkt het voor mensen eigenlijk ook, voor mij in ieder geval wel. Soms voelt het alsof ik nog steeds aan het groeien ben, alsof dingen nog aan het ontstaan zijn. Vroeger vond ik dat moeilijk, nu probeer ik het te zien als iets natuurlijks.
De klaproos heeft weer een andere betekenis. Veel mensen zien een klaproos als onkruid, iets dat zomaar groeit op plekken waar je het niet verwacht. Maar als je goed kijkt, is een klaproos eigenlijk ook gewoon mooi, kwetsbaar en sterk tegelijk. Voor mij staat deze bloem voor het feit dat onkruid niet vergaat. Dat je kunt opgroeien in omstandigheden die niet makkelijk zijn en die je niemand toewenst. Mijn jeugd was niet altijd fijn. Maar het feit dat ik dat heb overleeft zorgt ervoor dat ik me kan identificeren met de klaproos. Net als de klaproos ben ik er nog. Ik ben blijven staan, ondanks alles. En juist daardoor ben ik een mooi mens geworden, sterker dan ik zelf soms doorheb.
De derde bloem is een open, bloeiende roos. Deze raakt me het meest. Die roos staat voor wie ik ben en wie ik aan het worden ben. Voor het idee dat ik mag bloeien. Dat ik er mag zijn. Dat ik zichtbaar mag zijn. De open roos voelt als een herinnering dat ik niet klein hoef te blijven, maar dat ik mag groeien in zelfvertrouwen. Dat ik mag zijn wie ik wil zijn. Dat ik mijn (zelfbenoemde) tweede naam, Roos, met trots mag dragen. Niet als iets dat ik ooit bedacht omdat het mooi klonk, maar als iets dat echt bij me hoort. Omdat ik trots ben op wie ik ben, waar ik nu sta en wat ik allemaal heb overwonnen om hier te komen.
Deze tatoeage is dus niet zomaar een plaatje. Het is een stukje van mijn verhaal dat ik altijd met me meedraag. Een herinnering aan geduld, overleven en groeien. Aan het meisje dat ooit moest vechten om overeind te blijven, en de vrouw die langzaam leert om te bloeien. Elke keer als ik ernaar kijk, zie ik niet alleen bloemen. Ik zie mezelf die gegroeid is tot de persoon wie ik nu ben. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
Mocht je benieuwd zijn naar de foto’s van mijn tatoage, hier kan je ze zien!
Ps. Mijn huid is nog een beetje rood; weet dat dat inmiddels alweer weggetrokken is..
