Soms voelt het alsof mijn lichaam een eigen planning heeft. De afgelopen weken stonden opnieuw in het teken van een niersteenoperatie. Er zat weer een niersteen vast die er niet vanzelf uit wilde, en dus moest hij verwijderd worden. Iets waar ik helaas niet onbekend mee ben. Niersteenaanvallen en operaties horen inmiddels bij mijn leven. Toch merkte ik dat het dit keer zwaarder was dan anders.
Toen ik wakker werd na de operatie had ik duidelijk meer pijn dan de vorige keer. Dat was even schakelen. De vorige operatie verliep namelijk een stuk soepeler, waardoor ik ergens had verwacht dat het nu ook wel mee zou vallen. Maar dat was dus niet zo. Ondanks pijnstilling lag ik tot ongeveer vijf uur ’s ochtends wakker. Uiteindelijk viel ik toch nog even in slaap, al hielp het niet dat mijn kamergenoot flink snurkte en vooral boos leek op alles en iedereen. Je snapt: echt prettig voelde het niet.
Gelukkig begon het de volgende dag iets beter te gaan. Na de eerste nacht mochten mijn katheters verwijderd worden, op de dubbel-J katheter na. Daarna moest ik weer zelf gaan plassen. Als dat zelfstandig lukte, mocht ik naar huis. In het begin ging dat nog wat moeizaam en wiebelig. Vooral omdat ik niet helemaal uit kon plassen. Hierdoor werd al snel duidelijk dat ik nog een nachtje extra in het ziekenhuis moest blijven. Die nacht sliep ik gelukkig beter, omdat de pijnstillers eindelijk goed hun werk deden. Gelukkig kan ik ook melden dat de dag erna het plassen weer “gewoon” lukte. Waardoor al snel duidelijk werd dat ik naar huis mocht om verder te herstellen.
Thuis merkte ik dat mijn lichaam echt tijd nodig had om bij te komen. Ik probeerde rustig aan te doen en te luisteren naar mijn lijf. Toch liep het anders dan gehoopt. Ongeveer een week later kreeg ik een blaas- en nierbekkenontsteking. Dat betekende opnieuw een avond en nacht op de eerste hulp. Inmiddels heb ik een antibioticakuur en gaat het gelukkig weer iets beter. Toch baal ik ervan. Niet alleen omdat het weer een complicatie is, maar ook omdat ik mijn klachten in eerste instantie niet serieus genoeg nam. Ik dacht dat het vanzelf wel over zou gaan. Achteraf weet ik dat dat niet handig was. Soms wil ik gewoon dat mijn lichaam “normaal” doet, en negeer ik signalen langer dan goed voor me is. Al is dat voor de trouwe lezers hier, niets nieuws.
Voor nu betekent het vooral herstellen, rustig aan doen en mezelf de tijd geven. Mijn lichaam heeft weer veel te verduren gehad. En hoewel dit niet de eerste keer is, blijft het elke keer zoeken naar balans tussen accepteren wat is en hopen dat het de volgende keer toch iets makkelijker zal gaan. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos