Soms merk je pas achteraf dat je de grip een beetje kwijt bent. Dat is precies wat er bij mij gebeurde. De afgelopen tijd verloor ik mezelf in het breien. Niet op een negatieve manier, maar wel als een manier om de dagen door te komen. Om rust te vinden in mijn hoofd en om niet continu bezig te zijn met de traumatriggers die mijn dagen zo onderbreken. En eerlijk? Het werkte. Alleen… ondertussen glipte mijn huishouden langzaam tussen mijn vingers door.
Normaal gesproken helpt mijn poetshulp me om alles netjes te houden. Maar helaas voor mij, had ze nu vakantie. Daardoor viel een deel van het werk waar ik normaal niet over hoef na te denken ineens op mij terug. Niet dat het hier ineens een enorme chaos was of dat het vies werd. Zo erg was het absoluut niet. Maar het was wel anders dan ik van mezelf gewend ben. De was bleef liggen, de afwas stapelde zich op en sommige dingen schoof ik gewoon vooruit. “Dat komt later wel,” dacht ik. En dat ‘later’ kwam letterlijk steeds later.
Ergens zat daar ook iets positiefs in. Het lukte me namelijk om de lat lager te leggen. Om te accepteren dat het even niet perfect hoefde te zijn in mijn huis. Mijn energie mocht ik besteden aan wat ik nodig had, in plaats van aan wat ‘moet’. Iets wat me een jaar geleden nooit gelukt zou zijn. Dat besef voelde eigenlijk best bevrijdend.
Maar ja… er komt altijd een punt waarop je niet meer om de praktische realiteit heen kunt. Dat moment kwam bij mij toen ik besefte dat ik mijn laatste schone onderbroek aan had. Dan weet je: oké, nu moet ik echt gaan wassen. Niet morgen, niet straks, gewoon nu!
De eerste dagen van wat je dan toch een soort ‘kerstvakantie’ kunt noemen, heb ik daarom besteed aan het weer op orde krijgen van mijn huis. (Ik zeg bewust een soort kerstvakantie. Want zoals een echte vakantie voelde het niet. Veel afspraken liggen stil tot het nieuwe jaar, waardoor ik weet dat ik opeens meer thuis ben.) De vrije tijd heb ik dan ook bunut. Geen grote schoonmaak, maar gewoon orde scheppen in de chaos die langzaam was ontstaan.
Het was een mooie balans om te ervaren: dat ik mezelf mocht verliezen in iets wat me helpt, en dat ik daarna ook weer stap voor stap de draad kan oppakken. Dat beide naast elkaar mogen bestaan, zonder fysiek of mentaal in te storten. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos