Dit keer schrijf ik je niet aan de oma uit de afgelopen berichten. Dit deel van Lieve oma gaat over mijn andere oma. De oma van vaders kant. En hoewel je al langer overleden bent, moet ik de laatste tijd opvallend vaak aan je denken. Dat voelde als een teken dat ik ook iets over jou mocht opschrijven.
Het begon klein, met lippenstift. Elke keer als ik mijn lippenstift opdoe, ben jij er ineens. In mijn gedachten. Ik hoor je stem bijna. Zie hoe je me vroeger uitlegde hoe ik het moest doen. Niet te dik. Eerst de rand, dan invullen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat een klein meisje dat leerde. En het gekke is: ik doe het nog steeds zo. Zonder erbij na te denken. Jouw tips, jaren later, nog altijd in mijn hoofd.
Afgelopen weekend gebeurde er iets bijzonders. Terwijl ik mijn rode lippenstift opdeed, rook ik ineens jouw geur. Heel even maar. Zacht en herkenbaar. Het klinkt misschien wat zweverig, maar ik vond het vooral mooi. Alsof je er heel kort even was. Niet om te blijven, maar om me te laten weten: ik ben er nog, ergens.
Daarna moest ik ook denken aan mijn nagels. Hoe jij ze vroeger altijd lakte. Ik zat dan rustig bij je, mijn handjes op tafel, terwijl jij zorgvuldig bezig was. Meestal rood. Altijd rood. En ik nam me ineens iets voor: als ik mijn nagels weer kan lakken, dan wordt het rood. Omdat dat jouw kleur was. En stiekem nu ook een beetje de mijne wordt.
Ik merk dat er de laatste tijd steeds meer herinneringen uit mijn kindertijd boven komen. Aan jou, aan opa, aan hoe het bij jullie voelde. Warm. Veilig. Liefdevol. En dat vind ik fijn. Zeker omdat mijn ouders vroeger vaak minder positief waren over opa en oma. Hun ervaringen waren anders, maar aan de andere kant; weet ik niet of ik die wel moet/kan geloven. Mijn herinneringen zijn anders, en dat vind ik mooi.
Misschien is dat wel wat deze tijd me brengt: ruimte voor mijn eigen verhaal. Mijn eigen herinneringen. Mijn eigen gevoel. En in dat verhaal hoor jij er ook bij. Met rode lippenstift en nagels en een geur die soms ineens terugkomt. Lieve oma, dankjewel voor wat je me meegaf. Zelfs zonder woorden. Het zit nog steeds in de kleine dingen. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos