Het voelt gek om dit op te schrijven… want eerlijk? Ik heb het gevoel dat ik stilsta. Terwijl ik dacht dat ik echt verder zou zijn dan dit punt. Dat mijn nagels langer en sterker zouden zijn. Waardoor het nagelbijten steeds verder uit mijn leven zou verdwijnen. Maar dat blijkt lastiger dan gedacht.
Ik merk dat ik nog steeds momenten heb waarop ik zonder dat ik het doorheb, aan mijn nagels zit. Soms is het alleen maar een automatische beweging. Regelmatig gaat het van stress. Maar meestal is het gewoon omdat het vertrouwd voelt. Alsof het iets is wat altijd bij me hoorde. En nu ik me dat besef; doet het pijn om dat toe te moeten geven. Het lastige is: ik wilde zo graag verder zijn dan dit. Ik wilde kunnen zeggen: “Ja, ik lukt het echt nu.” Maar in plaats daarvan zit ik hier, kijkend naar nagels die nog steeds niet zo lang en sterk zijn als ik hoopte. En ja, dat is confronterend. Want ergens voelt het alsof ik achterloop, alsof ik geen vooruitgang heb geboekt. Maar tegelijkertijd weet ik dat dat misschien niet helemaal eerlijk is.
Want als ik eerlijk ben… stilstand is ook iets wat gebeurt terwijl er in mij van alles gebeurt. Het betekent niet dat ik heb opgegeven. In tegendeel zelfs, het betekent dat ik leer hoe diep deze gewoonte zit en hoe lang het proces werkelijk duurt. Het betekent dat ik mezelf beter leer kennen. Niet alleen in de momenten waarop alles goed lijkt te gaan, maar juist ook als het moeilijk wordt. Het betekent dat het stoppen met nagelbijten niet alleen gaat om lange nagels, maar om geduld en doorzettingsvermogen. Misschien voelt het alsof ik stilsta… maar misschien ben ik vooral groei aan het voorbereiden, zonder dat je dat meteen ziet. Soms is het niet een grote stap vooruit, maar tien kleine stapjes waarvan ik pas later zie hoeveel ze hebben betekend.
Dus ja, het lukt me nog niet om niet te nagelbijten. En ja, dat vind ik confronterend en soms ook wel frustrerend. Maar ik weet dat ik niet terugga naar waar ik was. Dat ík al veranderd ben. Dat deze momenten eraan bijdragen dat ik bewuster word. Dat ik niet opgeef, maar gewoon blijf proberen. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
Meer blogs over mijn proces van het stoppen met nagelbijten:
Opnieuw stoppen met nagelbijten – Nagelbijten #1
Mijn nagels groeien, en ik groei mee! – Nagelbijten #2
Een stapje terug – Nagelbijten #3
Kleine overwinningen – Nagelbijten #4
Nagels gelakt – Nagelbijten #5
Nagelbijten voorbij? – Nagelbijten #6
Echt gestopt! – Nagelbijten #7
Terug bij af – Nagelbijten #8