Op dit moment merk ik dat ik mezelf steeds vaker kan verliezen in het breien. Het is iets waar ik op dit moment echt rust uit haal, een manier om de drukte van de decembermaand een beetje draaglijker te maken. Terwijl ik op de bank of in bed lig, mijn handen bezig met wol en naalden, luister ik vaak naar een podcast. Het is alsof ik in die momenten even volledig thuis ben, even weg van de constante stroom van gedachten en herinneringen die van hot naar her springen.
Breien voelt dan niet alleen als een hobby. Het is een soort anker voor me. Het helpt me om mijn hoofd stil te krijgen, al is het maar tijdelijk. De traumatriggers die mijn dag kunnen overspoelen lijken dan even zachter te worden. Mijn gedachten hoeven niet overal tegelijk te zijn, mijn lijf kan ontspannen, en ik kan een beetje ademhalen. Het voelt veilig, vertrouwd, en zelfs troostend.
Toch merk ik ook dat er een kant aan zit die ik lastig vind te plaatsen. Ik gebruik het breien stiekem ook als een soort vlucht. Een manier om niet te hoeven voelen wat er speelt, om niet te hoeven stilstaan bij de dingen die me verdrietig, angstig of ongemakkelijk maken. En dat geeft me een beetje een dubbel gevoel. Is het destructief, omdat ik misschien wegvlucht voor mezelf? Of is het gewoon een slimme manier om te overleven in een moeilijke tijd? Ik weet het eigenlijk even niet. Het doet me geen pijn, het schaadt niemand, het geeft me alleen een gevoel van rust. Maar waarom voelt het dan toch een beetje ingewikkeld?
Misschien is het de manier waarop ik probeer te balanceren tussen het accepteren van wat is, en het zoeken naar een uitweg. Misschien is het gewoon een copingmechanisme, iets dat tijdelijk helpt terwijl ik door een zware maand heen kom. En eerlijk? Voor nu probeer ik mezelf dat toe te staan. Het is niet perfect, het lost alles niet op, maar het helpt me wél om door te gaan, om kleine momenten van vrede te vinden in een maand die anders best zwaar kan zijn. Dus ja, ik brei. Ik lig veel en vaak op de bank of in bed met mijn wol en naalden. Ik luister, ik voel, ik vergeet even. Het is niet schadelijk, het is niet destructief, het is een manier om mezelf een beetje ademruimte te geven. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos