Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
De aanval:
Het steekt, het brandt, een allesverslindend vuur,
mijn lijf in vlammen, geen rust, het duurt.
Ik krul, ik buig, ik kan niet staan,
geen houding helpt, ik wil dat dit snel zal gaan.
De pijn schiet door elke vezel, elk bot,
ik bijt op mijn tanden, ga van binnen kapot.
Golven van ondraaglijke pijn, snijdend en fel,
ik weet niet waar, niet hoe, het gaat zo snel.
Mijn maag draait, ik moet overgeven,
alsof mijn lijf niet weet hoe dit te overleven.
Elke beweging voelt als een straf,
de wanhoop drukt, ik voel me laf.
Ik heb het warm, mijn hoofd wordt licht,
elk moment een strijd, dit is geen gezicht.
De wereld vervaagt, de klok staat stil,
ik hoop dat deze steen snel dalen wil.