Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Twaalf jaar geleden:
Twaalf jaar geleden
ben je dood gegaan
het was niet zacht
het was niet vredig
het was gewoon
opeens …. klaar!
Het eerste wat ik voelde was de opluchting
de spanning die verdween in huis
de handen die mij pijn deden
de stem die me kleiner maakte
waren er opeens niet meer..
Jij was de persoon
die het niet veilig maakte, voor mij
jij was de moeder
maar alles wat je deed, beschadigde mij
en toch
toen je dood was
kwam daar iets raars..
Want opluchting heeft geen armen
geen liefde, geen stem
dood is definitief
en harder
dan alles wat eraan vooraf ging.
Ik mis jou niet
niet jou als persoon.
Ik mis, wat jij had moeten zijn
het idee van een moeder
iemand die blijft
in plaats van breekt.