Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Gevoelens zonder naam:
soms zit er iets in mij
wat ik niet goed pakken kan
alsof het net buiten bereik blijft
hoe hard ik ook probeer
ik voel het wel
ergens diep vanbinnen
maar zodra ik het wil uitleggen
raak ik de draad kwijt
dan stel ik mezelf vragen
voel ik dit echt?
maak ik het groter dan het is?
waarom lukt het anderen wel
om meteen te zeggen wat er speelt
en juist die twijfel
maakt alles nog warriger
want hoe leg je iets uit
als je zelf nog zoekt
naar waar het precies pijn doet
soms blijf ik er dagen in hangen
woorden botsen in mijn hoofd
zinnen die net niet kloppen
gevoelens zonder naam
tot ineens
uit het niets
een woord blijft hangen
alsof alles op zijn plek valt
kan ik eindelijk ademhalen
niet omdat het gevoel weg is
maar omdat ik het eindelijk begrijp
omdat ik eindelijk kan zeggen:
dit bedoel ik dus
het is dat moment
dat een wirwar van gedachten
opeens een zin wordt
alsof je in een donkere kamer staat
en iemand eindelijk het licht aandoet
want soms zit de grootste opluchting
niet in het oplossen van wat je voelt
maar in het eindelijk kunnen benoemen
dat het er is
en geloof me
woorden kunnen
harder binnenkomen
dan stilte, ooit gedaan heeft