Titel van het boek: Welkom in de gesloten zorg
Auteur: David Steenmeijer
Uitgever: Harper Collins
Publicatiedatum: 4 juni 2024
Aantal pagina’s: 256
Aantal sterren: 4 sterren
Achterflaptekst:
David Steenmeijer, psychiatrisch hulpverlener, geeft in Welkom in de gesloten zorg een unieke en openhartige kijk in de wereld van de gesloten inrichting.
Na zijn bachelor psychologie besluit David Steenmeijer de praktijk in te gaan: niet langer met zijn neus in de boeken, maar met de poten in de modder. In een inrichting voor (jong)volwassenen die te lijden hebben onder hevige stoornissen zoals borderline, bipolariteit en schizofrenie leert hij Mich kennen, een ervaren hulpverlener die zijn cliënten onconventioneel maar met opvallend veel succes benadert. Omdat zulke mensen goud waard zijn, besluit David de verhalen van Mich op papier te zetten.
Welkom in de gesloten zorg is een openhartig boek vol ontroerende ontmoetingen met cliënten, maar legt ook de vinger op de zere plek: er is een hoop mis. David en Mich geven een rondleiding achter de hekken, zijn eerlijk over misstanden en wanprestaties en pleiten voor een nieuwe aanpak in de wereld van de gesloten zorg.
Eigen mening:
Vanaf de eerste pagina merk je dat dit geen afstandelijk verhaal is van iemand die “even” iets komt vertellen over de zorg. Dit is geschreven door iemand die er middenin staat. Die ervoor gekozen heeft om niet alleen te leren uit boeken, maar juist van mensen. Iets wat je voelt in alles! Wat mij vooral raakte, is de manier waarop David en Mich naar jongeren kijken. Niet als “problemen of diagnoses” maar als mensen. Mensen met een verhaal, met pijn, met gedrag dat ergens vandaan komt. Je merkt aan alles hoeveel liefde er in hun werk zit. Hoe ze echt hun best doen om er te zijn voor deze jongeren. Niet alleen om gedrag te beoordelen of te corrigeren, maar om te begrijpen.
En eerlijk? Dat kwam bij mij wel binnen. Omdat ik in mijn eigen periode van uithuisplaatsing dat stukje soms heb gemist. Dat er verder werd gekeken dan wat er aan de buitenkant zichtbaar was. Dat iemand vroeg: Hoe gaat het nu echt met je? In plaats van alleen: dit moet anders. Misschien is dat ook waarom ik dit boek met zoveel bewondering heb gelezen. Omdat het laat zien dat het wél kan. Dat er hulpverleners zijn die blijven kijken naar de mens achter het gedrag.
Tegelijkertijd is het boek ook eerlijk. Soms pijnlijk eerlijk. Over wat er misgaat in de (gesloten) zorg. Over systemen die niet altijd werken zoals ze zouden moeten. Maar juist die combinatie: liefde én kritiek, maakt het sterk. Het voelt oprecht, het wordt niet mooier gemaakt dan het is. Welkom in de gesloten zorg laat zien wat we nodig hebben. Meer mensen die kijken met zachtheid en naar jongeren zelf. David en Mich zijn dan ook zorghelden!