Titel van het boek: Een wild leven
Auteur: Bram Eijgenhuijsen
Uitgever: Luitingh Sijthoff
Publicatiedatum: 7 mei 2024
Aantal pagina’s: 256
Aantal sterren: 5 sterren
Achterflaptekst:
Dit is het Into the Wild-verhaal van de opvallendste deelnemer uit B&B Vol Liefde. Bram Eijgenhuijsen deelt in Een wild leven het verhaal dat hij nooit op televisie heeft verteld. Hij gaat terug naar zijn jeugd, een moeilijke, onveilige periode waarin hij zich voor het eerst sterk aangetrokken voelt door de natuur. Uiteindelijk is het de stilte in Zweden, waar hij naar zichzelf leert luisteren. Een onvergetelijk boek over de complexe en universele zoektocht naar identiteit.
‘Mensen denken dat leven in de natuur een sprookje is, maar de natuur is rauw en wreed. Ik heb dieren moeten doden waar ik zielsveel van hield. Er zijn nachten geweest dat ik mijzelf in slaap huilde met een fles drank op mijn nachtkastje. De natuur is keihard voor me geweest, maar heeft me ook iets gegeven waar ik al heel lang naar op zoek was.’
Eigen mening:
Soms pak ik een boek op zonder precies te weten wat ik kan verwachten. Dat had ik ook bij Een wild leven van Bram Eijgenhuijsen. Ik ben misschien wel de enige Nederlander die nog nooit gekeken heeft naar afleveringen van B&B Vol Liefde. Waardoor ik geen idee had wie Bram was voordat ik aan dit boek begon. Ik koos dit boek puur vanwege de titel en de achterflap. Vooral het idee van emigreren en daar zelfvoorzienend leven trok meteen mijn aandacht. Dat lijkt me ergens een prachtige droom. Als ik gezond was geweest en het fysiek aan had gekund, had zo’n leven mij denk ik ook enorm aangesproken.
Maar toen ik eenmaal begon met lezen, bleek het boek over veel meer te gaan dan alleen wonen in de natuur. Al vrij snel werd ik het verhaal ingezogen. Niet alleen door de avonturen in Zweden, maar vooral door de openheid waarmee Bram over zijn jeugd schrijft. Hij vertelt eerlijk over het opgroeien met een psychisch zieke moeder en hoeveel invloed dat op hem heeft gehad. Juist doordat hij daar zo kwetsbaar over durft te schrijven, voelde het verhaal heel echt. Niet alsof iemand een perfect avontuur probeert neer te zetten, maar juist een leven met chaos, pijn, zoeken en proberen te overleven.
Sommige dingen die hij over zijn jeugd vertelde, herkende ik ook. Niet alles natuurlijk, maar bepaalde gevoelens en situaties kwamen wel dichtbij. Juist daardoor vond ik het boek soms extra binnenkomen. Hoe gek dat misschien ook klinkt, het was ergens ook fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die zulke dingen hebben meegemaakt. Dat je niet de enige bent die met bepaalde herinneringen of gevoelens rondloopt. Boeken kunnen daar soms echt iets bijzonders in doen: ze laten je even voelen dat je minder alleen bent.
Dat vond ik misschien wel het sterkste aan dit boek: het romantiseert ook het buitenleven niet. Vaak krijg je online of op televisie het beeld dat leven in de natuur alleen maar vrijheid en rust betekent. Maar Bram laat juist zien hoe zwaar, eenzaam en hard het soms kan zijn. Dat maakte het verhaal geloofwaardig. Je voelt tijdens het lezen dat de natuur voor hem niet alleen een droom was, maar ook een confrontatie met zichzelf. Tegelijkertijd zit er ook iets moois in die zoektocht. Je merkt hoe hij in de stilte van Zweden steeds dichter bij zichzelf probeert te komen. Dat maakt het boek uiteindelijk niet alleen een verhaal over emigreren of overleven in de natuur, maar vooral over identiteit. Over proberen te begrijpen wie je bent en waarom je geworden bent zoals je bent.
Wat ik fijn vond aan de schrijfstijl, is dat het heel toegankelijk leest. Alsof iemand gewoon eerlijk zijn verhaal vertelt zonder er mooier over te doen dan het is. Daardoor vloog ik eigenlijk sneller door het boek heen dan ik van tevoren had verwacht. Een wild leven verraste me dan ook compleet. Ik begon eraan uit nieuwsgierigheid naar het zelfvoorzienende leven in Zweden, maar bleef lezen vanwege het persoonlijke verhaal erachter. Ook als je, net als ik, geen idee hebt wie Bram is of hem nooit op televisie hebt gezien, is dit een boek dat je makkelijk kan raken.