Ik vind het ergens best wel moeilijk om dit te zeggen. Misschien schaam ik me er zelfs een beetje voor. Maar het besef dat mijn oma echt overleden is, is eigenlijk nu pas écht bij mij binnengekomen. En geloof het of niet, dat valt best wel rauw op mijn dak.
Natuurlijk wist ik dat ze er niet meer is. Ik was bij haar afscheid, heb mijn woorden uitgesproken en heb de afgelopen tijd genoeg momenten gehad waarop ik haar ontzettend heb gemist. Ik heb geschreven over herinneringen, over de kleine dingen die me aan haar doen denken en over hoe anders alles nu is. Maar toch lijkt het alsof het echte besef ergens nog niet helemaal was doorgedrongen.
Ik denk dat het er ook mee te maken heeft dat ik de afgelopen tijd vooral bezig ben geweest met overleven. Er gebeurde zoveel, er speelde zoveel en er waren zoveel dingen waar ik mijn aandacht op moest richten. Misschien was er simpelweg niet genoeg ruimte om echt stil te staan bij wat er gebeurd was. En zoals jullie inmiddels wel van mij verwachten, probeerde ik gewoon door te gaan. Zoals ik dat eigenlijk wel vaker doe: bezig blijven, dingen oppakken en vooral niet te lang stilstaan bij wat ik voel. En ergens heeft dat er misschien voor gezorgd dat het besef een beetje op afstand bleef. Alsof ik wel wist dat ze er niet meer was, maar het nog niet helemaal voelde.
Tot nu… De afgelopen dagen merk ik namelijk dat ik mijn oma ontzettend graag zou willen opzoeken. Of haar gewoon even zou willen bellen. Gewoon om mijn verhaal te vertellen. Om te vertellen wat er allemaal speelt, waar ik tegenaan loop, wat me bezighoudt en wat ik moeilijk vind. Misschien ook gewoon om even te kunnen spuien, zonder dat ik hoef na te denken over hoe ik iets moet uitleggen.
Want dat kon bij haar altijd. Zij was degene die ik kon bellen als ik ergens mee zat. Degene die aan mijn stem hoorde hoe het écht met me ging. Degene bij wie ik gewoon mijn verhaal kwijt kon. En op dit moment heb ik daar zo’n behoefte aan. En juist dat maakt het zo confronterend. Want ik kan niet meer even naar haar toe. Ik kan niet zomaar de telefoon pakken en haar nummer bellen. Ik kan niet vertellen wat er in mij omgaat of waar ik mee zit en vervolgens haar stem horen. Er is niemand meer die op diezelfde manier naar mijn verhaal luistert.
En dat doet pijn. De afgelopen dagen heb ik dan ook best wat tranen gelaten. Gewoon omdat ik haar mis. Omdat ik merk hoeveel behoefte ik heb om haar even te spreken en mijn verhaal bij haar kwijt te kunnen. En juist op die momenten word ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt: dat kan niet meer.
Ik weet ook niet zo goed wat ik met dit gevoel moet. Het is er gewoon. En hoe graag ik het soms ook anders zou willen, ik kan het niet wegduwen. Misschien moet ik dat dan ook maar niet proberen. Ik hoop dat ik met de tijd een manier vind om met dat gemis om te gaan. Om mijn verhalen op een andere manier kwijt te kunnen en om te leren leven met het feit dat ik niet meer bij haar langs kan gaan of haar kan bellen.
Maar op dit moment vind ik dat gewoon even heel erg moeilijk. Het is blijkbaar toch anders wanneer het besef niet alleen in je hoofd zit, maar je het ook echt begint te voelen. En misschien is dat wel een van de moeilijkste kanten van iemand missen. Dat je op sommige momenten zo ontzettend graag even terug zou willen naar hoe het was. Gewoon, omdat je iemand nodig hebt. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
Eerdere blogs van de reeks Lieve oma:
– Gedicht: “De naam die jij vergat” – Lieve oma #1
– Gedicht: “Een moment van herkenning” – Lieve oma #2
– Gedicht: “Ik zie je zoeken” – Lieve oma #3
– Wanneer het contact verandert – Lieve oma #4
– Wanneer ik, voor jou, iemand anders word – Lieve oma #5
– Berusting – Lieve oma #6
– Tot ooit – Lieve oma #7
– En oma, ik hou van je – Lieve oma #8
– Wennen aan een nieuw normaal – Lieve oma #9
– Gedicht: “In kleine momenten” – Lieve oma #10
– De snoepjes van oma – Lieve oma #11
