Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
De zon die langzaam verdwijnt:
ik had nog nooit,
een zonsverduistering gezien.
natuurlijk wist ik wat het was
de maan die langzaam
voor de zon schuift
maar toch
is het anders
als je er zelf naar kijkt
want ineens
zie je het gebeuren
de zon,
die langzaam verdwijnt
het licht
dat verandert
en de wereld
die even anders voelt
ik zat op de grond,
zetten mijn eclipsbril op
en kon eigenlijk
alleen maar kijken
verbijsterd
want hoe bijzonder is het
dat iets wat al zo lang bestaat
voor mij
ineens
helemaal nieuw voelt
ik wist niet
dat het zo mooi zou zijn
dat ik er zo van onder
de indruk kon raken
het was maar
een paar minuten
maar toch voelde het
alsof de tijd
even stil stond
alsof de wereld
heel even
haar adem inhield
en ik?
ik stond daar
met mijn ogen naar de lucht
te kijken naar iets
wat ik nog nooit
met mijn eigen ogen
had gezien
Ik durf nu
te zeggen
sommige dingen
moet je gewoon
zelf meemaken
om te begrijpen
hoe bijzonder ze zijn
en misschien
is dat wel wat ik
het mooiste vond
het gevoel
dat ik daar stond
en voor even
alleen maar
verbaasd kon zijn
over hoe mooi
de wereld soms
zomaar kan zijn!
