Lieve Oma, Soms zit jij ineens in iets heel kleins. Niet in een grote herinnering. Niet in een foto of een verhaal. Maar gewoon in iets wat ik in mijn handen heb. Of in iets wat ik zie staan. Deze keer waren het snoepjes. Weerters Echte om precies te zijn. Oftewel: “oma’s snoepjes”. Want als ik aan jou denk, denk ik ook aan die snoepjes. Jij had ze altijd. Volgens mij kon ik bijna nooit bij je zijn zonder dat er ergens een bakje stond waar Weerters Echte inlagen.
En natuurlijk deelde je ze uit. Aan iedereen die langskwam.“Wil je een snoepje? ofja, wil je er twee? Want op een been kan je niet lopen..” En probeerde maar eens nee te zeggen, dat accepteerde ze eigenlijk niet. Ik durf dan ook wel te zeggen dat ik door jou ze ben gaan waarderen. Zo erg zelfs dat ik al lange tijd een snoeppot in huis heb met Weerters Echte erin. Een soort klein stukje oma in mijn woonkamer.
Tot jou overlijden hoefde ik daar eigenlijk nooit zo over na te denken. Was de pot leeg? Dan kwam er vanzelf wel weer een zak bij. Want als ik bij jou was geweest, kreeg ik regelmatig een zak mee. Maar ja… Jij bent er niet meer. En nu mijn snoeppot bijna leeg is, was dat weer even confronterend en pijnlijk.
Dus moest ik iets doen wat ik in mijn hele leven nog nooit had gedaan. Ik moest zelf Weerters Echte kopen. Ik weet het. Het klinkt misschien een beetje gek. Het zijn maar snoepjes. Een zak snoep die je gewoon in de supermarkt kunt kopen. Maar voor mij voelde het toch als een momentje. Ineens stond ik daar zelf voor het schap met de snoepjes die jij altijd had. Ik moest ze nu zelf pakken en afrekenen.
En ergens deed dat best wel even pijn. Want het is weer zo’n klein dingetje dat ineens anders is. Ik kocht een zak Weerters Echte om mijn snoeppot aan te vullen. Maar eigenlijk kocht ik daarmee ook een klein stukje van een herinnering. Een herinnering aan jou. Aan jouw huis. Aan de momenten dat je zo’n snoepje uitdeelde. Maar ook aan het feit dat er eigenlijk altijd wel eentje te vinden was. En aan hoe iets simpels als een snoepje daardoor helemaal verbonden is geraakt met jou.
De pot is inmiddels weer vol. En iedere keer als ik er eentje pak, moet ik een beetje glimlachen. Want het zijn niet zomaar snoepjes. Het zijn de snoepjes van oma. En misschien vind ik het ergens ook wel mooi dat ik ze nu zelf koop. Dat ik daarmee een klein stukje van wat jij altijd deed, zelf voortzet. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
Eerdere blogs van de reeks Lieve oma:
– Gedicht: “De naam die jij vergat” – Lieve oma #1
– Gedicht: “Een moment van herkenning” – Lieve oma #2
– Gedicht: “Ik zie je zoeken” – Lieve oma #3
– Wanneer het contact verandert – Lieve oma #4
– Wanneer ik, voor jou, iemand anders word – Lieve oma #5
– Berusting – Lieve oma #6
– Tot ooit – Lieve oma #7
– En oma, ik hou van je – Lieve oma #8
– Wennen aan een nieuw normaal – Lieve oma #9
– Gedicht: “In kleine momenten” – Lieve oma #10
