Titel van het boek: De Laatste Dochter
Auteur: Soraya Lane
Uitgever: Oceaan
Publicatiedatum: 23 juni 2026
Aantal pagina’s: 304
Aantal sterren: 3 sterren
Achterflaptekst:
Londen, heden. Mia houdt het laatste kistje vast dat werd gevonden in Hope’s House. Ze is maanden bezig geweest elk kistje bij zijn rechtmatige eigenaar te krijgen. Maar nu is het tijd om Hope’s eigen verhaal te ontdekken.
Frankrijk, 1938. Wanneer Hope Gus ontmoet in het levendige Parijs, weet ze dat ze eindelijk haar zielsverwant heeft gevonden. Maar het wordt al snel duidelijk dat de vader van Gus hun verbintenis nooit zal goedkeuren. Toch belooft Gus aan Hope dat ze na zijn militaire training samen de toekomst zullen delen. Om de oorlogsdreiging in Frankrijk te ontvluchten, reist Hope naar Londen, met een levensveranderend geheim. Daar ontvangt ze verpletterend nieuws. Zal Hope in de donkerste dagen van de oorlog de moed vinden om anderen een betere toekomst te bieden? En zal haar eigen verhaal van kracht Mia inspireren om haar hart te volgen?
Eigen mening:
Eindelijk was het zover: het laatste deel van De Verloren Dochters. Ik keek hier best wel naar uit. Zeker omdat ik online al reacties had gezien van mensen die de Engelse versie al hadden gelezen. Die waren razend enthousiast over dit boek. Sommigen hadden zelfs gehuild omdat de serie nu echt afgelopen was.
Tja… dan leg je de lat als lezer natuurlijk wel een beetje hoog. En ik moet eerlijk zeggen dat De Laatste Dochter die hoge verwachting voor mij helaas niet helemaal heeft waargemaakt. Dat betekent trouwens niet dat ik het geen mooi verhaal vond. Integendeel. Het verhaal van Hope vond ik mooi en er zitten zeker genoeg momenten in die je raken. Toch merkte ik tijdens het lezen dat ik veel gebeurtenissen al van mijlenver zag aankomen. Soms wist ik eigenlijk al wat er ging gebeuren voordat het zover was. En juist dat vond ik jammer.
Bij de eerdere delen had ik veel vaker het gevoel dat ik werd verrast door het verhaal. Ik wilde weten hoe het verderging en kon echt helemaal opgaan in het verhaal. Bij dit laatste deel had ik dat gevoel wat minder. Ik bleef wel lezen, maar de spanning en verrassing waren voor mij minder aanwezig. Misschien kwam het ook doordat ik door alle enthousiaste reacties vooraf met zulke hoge verwachtingen aan dit boek begon. Dat maakt natuurlijk verschil. Als iedereen zegt dat je je moet voorbereiden op een geweldig en emotioneel laatste deel, ga je daar toch met een bepaalde verwachting in.
Toch wil ik ook zeker benoemen wat ik wél fijn vond. De schrijfstijl van Soraya Lane is zoals altijd prettig. Het leest makkelijk, de hoofdstukken zijn fijn opgebouwd en de afwisseling tussen het verleden en het heden werkt goed. Ook bij dit boek had ik regelmatig het gevoel dat ik gewoon even lekker in een andere wereld zat.
En ondanks mijn kritiek ben ik blij dat ik de serie helemaal heb gelezen. De Verloren Dochters is een serie met mooie verhalen, familiegeheimen, liefde en natuurlijk de bijzondere kistjes die steeds weer een nieuw verhaal openen. Ik vond eerdere delen persoonlijk net wat mooier en meeslepender dan dit laatste deel. Misschien is dat ook wel het lastige aan een laatste boek. Je weet dat je afscheid gaat nemen van een serie waar je inmiddels al acht boeken lang in hebt meegereisd. Ik vond De Laatste Dochter een mooi verhaal, maar voor mij is het niet het sterkste deel van de serie.
Meer boeken van Soraya Lane:
– De verloren dochters – Deel 1: De Italiaanse dochter
– De verloren dochters – Deel 2: De Cubaanse dochter
– De verloren dochters – Deel 3: De Griekse dochter
– De verloren dochters – Deel 4: De Zwitserse dochter
– De verloren dochters – Deel 5: De Franse dochter
– De verloren dochters – Deel 6: De Argentijnse dochter
– De verloren dochters – Deel 7: De Noorse dochter
