Soms kom je ergens zonder precies te weten wat je gaat maken, en ga je naar huis met een ervaring die meer blijkt te zijn dan onderdeel een kunstwerk. Het gebeurde mij tijdens een van de creatieve sessies voor het kunstproject Kijken door de bril van vorige week. Ik ging er eigenlijk gewoon naartoe om mee te doen. Zonder voorbereiding, zonder plan en zonder te weten wat er uit mijn handen zou komen.
En uiteindelijk werd het iets wat mij behoorlijk raakte. Ik maakte een soort bos van brillen. (geinspireerd op een bos bloemen, maar dan anders.) In plaats van bloemen gebruikte ik brillen die ik doormidden had gezaagd. Al doende kreeg het steeds meer betekenis. Want die brillen bleken helemaal niet zomaar brillen te zijn.
Elke bril stond voor een manier waarop mijn moeder naar de wereld keek. Voor haar overtuigingen, haar gevoelens en de manier waarop zij vond dat de wereld in elkaar zat. En ook voor de manier waarop ze probeerde mij daarnaar te vormen. Hardhandig. Mijn bos brillen werd daardoor niet bepaald een vrolijk bos. Om de brillen heen zit een slang. Die slang staat voor mij symbool voor de agressie, boosheid en de ziektes die mijn moeder had.
Vooraf had ik nog helemaal niet bedacht dat het zo’n persoonlijk kunstwerk zou worden. Maar hoe verder ik kwam, hoe meer ik erin begon te zien. Het liet me beseffen hoe ver ik eigenlijk al gekomen ben. Ik heb mijn traumatische jeugd overleefd. Ik heb de mishandelingen doorstaan. En daarna ben ik mezelf opnieuw gaan uitvinden.
Langzaam ben ik erachter gekomen dat ik oude gevoelens en gedachtenbeelden moet loslaten om te kunnen worden wie ik wil zijn. Niet omdat er iets mis is met mij, maar omdat veel van wat ik over mezelf heb geleerd helemaal niet van mij is. Het waren/zijn brillen van iemand anders. En ik hoef die brillen niet meer op te zetten.
Dat besef geeft me steeds meer rust. Als ik nu aan mijn bos brillen denk, doe ik dat met een soort berusting. Alle brillen die mijn moeder op had, waren háár brillen. Niet de mijne. Dat betekent niet dat ik ineens alles goed vind wat ze heeft gedaan. Dat zal ik ook nooit doen. Maar ergens gaf het maken van dit kunstwerk me ook een stukje bewustwording. Mijn moeder was wie zij was. Met haar eigen bagage, boosheid, ziektes en haar eigen manier van naar de wereld kijken. En daar mag ik los van komen. Ik hoef niet te blijven leven volgens haar bril.
Ik weet dat ik hier al lange tijd mee bezig ben. En soms zou ik willen dat ik gewoon ineens bovenaan de ladder kon staan. Dat ik precies weet wie ik ben, wat ik wil en waar ik naartoe ga. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Je kunt niet zomaar bovenaan de ladder staan. Je moet stap voor stap omhoog. Soms zet je een stap vooruit, soms blijf je even staan en soms moet je misschien een stukje terug om daarna weer verder te kunnen. En dat ben ik aan het doen.
Steeds beter ontdek ik wie ik ben. Van wie ik hou. Waar ik blij van word. Waar ik naartoe wil. En vooral ook wie ik niet hoef te zijn. Dus als ik nu naar mijn bos brillen kijk, zie ik niet alleen mijn verleden. Ik zie ook mijn vrijheid. De vrijheid om mijn eigen bril op te zetten. Om zelf te bepalen hoe ik naar de wereld kijk. Om mezelf te zijn, zonder me daarvoor te schamen. En dat vind ik het mooiste wat uit deze creatieve sessie is gekomen.
Ik kan nu zeggen. Met trots zelfs: ” Ik ben Sharon (Ronny) Roos. Ben 32, bijna 33 jaar oud. Ik ben bisexueel. Ik pas niet (meer) in een hokje. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg. Ik ben nog steeds aan het ontdekken wie ik ben. Maar inmiddels weet ik steeds beter dat ik dat altijd zelf mag bepalen. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon (Ronny) Roos
Wil jij mijn “bosje brillen” zien. Dat kan! De brillen zijn verwerkt tot één gezamenlijke kunstwerk. Deze reist binnenkort langs zeven Limburgse gemeenten: Echt, Leudal, Maasgouw, Nederweert, Roerdalen, Roermond en Weert. De exacte locaties volgen nog. Samen met het Actienetwerk Suïcidepreventie vraagt RICK met dit kunstproject aandacht voor mentale gezondheid en suïcidepreventie binnen de queer-community. Kunst brengt verhalen in beeld en nodigt uit tot ontmoeting en gesprek. Zodra ik meer informatie heb over de precieze data en locaties; dan deel ik daar meer over! Mocht je zelf al meer informatie zoeken; kijk dan HIER
