Soms merk je pas hoeveel iets voor je betekent, op het moment dat het wegvalt. Dat is precies hoe het voor mij voelde met schrijven. Ik wist natuurlijk wel dat bloggen belangrijk voor me was, maar pas toen ik een tijdje niet schreef, merkte ik hoeveel het me eigenlijk brengt. Dus, kortgezegd: “Ik heb het schrijven echt gemist.”
Niet alleen het typen van woorden of het online zetten van een nieuw bericht, maar vooral het stukje rust in mijn hoofd dat erbij komt kijken. Schrijven helpt mij om mijn gedachten te ordenen. Dingen die in mijn hoofd door elkaar blijven lopen, worden ineens iets duidelijker zodra ik ze opschrijf. Alsof alles even op zijn plek mag vallen. Maar het helpt me ook om stil te staan bij wat ik voel. En dat is iets wat ik de afgelopen tijd misschien toch iets te weinig gedaan heb.
Ik had bewust een pauze genomen. Fysiek had ik die ook echt nodig. Mijn lichaam trok aan de rem en ik wist dat ik daarnaar moest luisteren. Toch merkte ik dat die pauze me mentaal best zwaar viel. Vooral omdat ik voor mijn gevoel mijn verhaal bijna niet kwijt kon. Normaal schrijf ik dingen van me af. Groot of klein, verdrietig, frustrerend of juist mooi. Maar toen ik stopte met bloggen, bleef alles veel meer in mijn hoofd zitten. Alsof gedachten daar bleven rondjes draaien zonder ergens heen te kunnen. Wat resulteerde in het feit dat ik mezelf best wel een beetje in de weg zat.
Dus begon het weer te kriebelen. Niet omdat ik nu precies weet waar ik wil beginnen. Want dat weet ik eigenlijk helemaal niet. Een deel van mij heeft het gevoel dat ik eerst jullie moet bijpraten. Dat ik moet uitleggen waar ik ben geweest, hoe het nu gaat en wat er allemaal gebeurd is in de tussentijd. Maar tegelijkertijd weet ik ook niet zo goed hoe ik dat moet doen. En vooral ook of ik dat wel wil. Sommige dingen voelen nog te groot, te persoonlijk of simpelweg te moeilijk om nu al onder woorden te brengen.
Dus heb ik besloten om gewoon weer te gaan schrijven. Zonder compleet plan. Zonder lange uitleg vooraf. Gewoon over de dingen die ik wil delen, op het moment dat het goed voelt. En als ik onderweg meer wil vertellen over de afgelopen tijd, dan komt dat vanzelf wel. Voor nu voelt het vooral fijn om weer terug te zijn. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos