
Soms kom je mensen tegen die je achteraf toch nog even aan het denken zetten. Niet altijd omdat ze iets bijzonders hebben gezegd, maar soms juist door de manier waarop ze iets zeggen. Zo had ik laatst een ontmoeting met een jongeman die mijn reisassistentie aansprak. Hij was benieuwd naar het werk dat hij deed en vroeg zich af of dit misschien ook iets voor hem zou zijn. Op zich natuurlijk helemaal prima. Het is alleen dat de vragen die hij stelde mij toch een beetje aan het denken hebben gezet. Want als je eerste vragen zijn hoe je gecontroleerd wordt of je je werk wel echt doet en of je gratis met de trein mag reizen, dan vraag ik me toch af waar je motivatie ligt.
Natuurlijk begrijp ik dat je wilt weten wat de voordelen van een baan zijn. En dat je wilt weten hoe het werk precies in elkaar zit. Maar als je reisassistent wilt worden, hoop ik toch dat je motivatie vooral ergens anders ligt. Namelijk bij de mensen die jouw hulp nodig hebben. Want daar draait het uiteindelijk om. Je bent er niet alleen om iemand van de ene naar de andere trein te begeleiden. Je bent er om ervoor te zorgen dat iemand op een prettige en veilige manier kan reizen. Voor sommige mensen is dat namelijk helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Daarnaast was de manier waarop hij over ons, de reizigers met een hulpvraag, sprak behoorlijk denigrerend. Iets wat naar mijn mening, echt niet kan!! Zeker niet omdat ik er zelf bij stond. Het voelde alsof hij over een aparte groep mensen sprak. Mensen met een ‘beperking’ die anders zijn en waarvoor je vooral alles moet regelen. Maar ondertussen werd er wel even vergeten dat ik, als een van die mensen, gewoon naast hem stond.
Ik ben namelijk zoveel meer dan mijn scootmobiel. En dat geldt niet alleen voor mij, maar voor iedereen die gebruikmaakt van reisassistentie. Natuurlijk zijn er dingen die niet vanzelfsprekend gaan. Soms hebben we hulpmiddelen nodig en soms zijn we afhankelijk van de hulp van anderen. Maar dat betekent niet dat onze hele identiteit daaruit bestaat. Want ook wij zijn mensen met interesses, dromen, meningen, humor en talenten. We hebben een eigen leven, maken onze eigen keuzes en hebben onze eigen verhalen. Net als ieder ander.
Wat ik ook bijzonder vond, was dat de jongeman verschillende vragen over mij stelde aan de reisassistentie. Vragen die hij eigenlijk ook gewoon aan mij had kunnen stellen. Ik stond er tenslotte gewoon naast. Geloof me, ik kan prima zelf praten en antwoord geven op vragen. Dat ik in een scootmobiel zit, betekent niet dat ik helemaal niets kan. Het betekent niet dat ik niet voor mezelf kan denken, praten of beslissingen kan nemen. En het betekent al helemaal niet dat iemand anders namens mij moet bepalen wat ik wel of niet kan. Door de vragen over mij aan de reisassistentie te stellen, voelde het alsof ik er eigenlijk helemaal niet bij hoorde. En eerlijk gezegd vind ik dat niet passen bij iemand die overweegt om reisassistent te worden.
Ik hoop dan ook dat hij nog eens nadenkt over wat dit werk eigenlijk inhoudt. Uiteindelijk werk je namelijk met mensen. Mensen die zelfstandig willen zijn, ergens naartoe willen en soms een beetje hulp nodig hebben om dat mogelijk te maken. Daar hoort respect bij. Een open houding en vooral de bereidheid om iemand als mens te zien, in plaats van als iemand met een hulpvraag. Dat is iets waar we met z’n allen wat vaker bij stil mogen staan. Kijk eens wat verder dan de scootmobiel, rolstoel of andere hulpmiddelen die iemand gebruikt. Want daarachter zit gewoon een mens. Met een eigen verhaal, een eigen mening en heel veel meer mogelijkheden dan je misschien op het eerste gezicht denkt.
En mocht deze jongeman uiteindelijk besluiten om reisassistent te worden, dan hoop ik oprecht dat hij met een andere blik naar zijn toekomstige reizigers gaat kijken. Want wij zijn zoveel meer dan de hulp die we nodig hebben.Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon
