Sinds ik weer ben gaan schrijven op GewoonSharon.nl heb ik geprobeerd om me een beetje aan een blogschema te houden. Een schema dat ik ooit voor mezelf heb gemaakt om wat houvast te hebben in wanneer ik wat zou plaatsen. En eerlijk is eerlijk: dat heeft me ook geholpen. Het gaf me een soort ritme en zorgde ervoor dat ik niet steeds hoefde na te denken over wat ik wanneer zou schrijven. Maar de laatste tijd merk ik dat dat schema me steeds meer in de weg begint te zitten.
Niet omdat ik niet meer wil schrijven. Integendeel. Schrijven blijft voor mij ontzettend belangrijk. Het is nog steeds een manier om mijn hoofd leeg te maken, mijn gedachten op een rijtje te zetten en dingen een plekje te geven. Maar er zijn op dit moment gewoon heel veel ballen die ik probeer hoog te houden. En ik merk steeds vaker dat ik mezelf daarmee voorbijloop.
Dus heb ik besloten om het blogschema dat ik sinds mijn terugkeer (na een paar maanden afwezigheid) probeer aan te houden, even los te laten. Pfff. Hoewel dat klinkt als iets heel kleins, is het dat niet?! Het voelt toch een beetje alsof ik moet toegeven dat iets op dit moment niet lukt zoals ik het bedacht had. En daar heb ik soms best moeite mee. Ik wil namelijk graag alles blijven doen. De blogs schrijven. Mijn recensies bijhouden. Persoonlijke verhalen delen. Dingen maken. Mijn vrijwilligerswerk, mijn eigen leven bijhouden. Genoeg rust nemen. En ondertussen ook nog een beetje functioneren. Maar ja… zo werkt het natuurlijk niet altijd.
Daarom ga ik voorlopig een klein onderdeel van mijn schema schrappen: de boek- en podcastrecensies. Niet omdat ik boeken of podcasts niet meer leuk vind. En ook niet omdat ik nooit meer een recensie wil schrijven. Ik merk alleen dat juist dat stukje me op dit moment te veel druk geeft. Een boek lezen is leuk. Een podcast luisteren ook. Maar daarnaast moet er van mezelf eigenlijk ELKE WEEK ook nog een recensie komen. En als ik dan een tijdje geen tijd, energie of inspiratie heb om die te schrijven, voelt het ineens alsof ik achterloop.
En dat is natuurlijk helemaal niet nodig. Dus laat ik dat even los. De andere berichten wil ik wel zoveel mogelijk proberen vast te houden. Daar wil ik graag mee doorgaan. Omdat ik het fijn vind om mijn eigen plekje op het internet te hebben en omdat ik het schrijven simpelweg nog steeds helpt om mijn gedachten te ordenen.
En mocht ik volgende week ineens een boek uit waar ik zo enthousiast over ben dat ik meteen een recensie wil schrijven. Dan doe ik dat gewoon. Geen vast moment, geen schema maar gewoon wanneer ik hem geschreven heb. Misschien is dat eigenlijk ook wel veel fijner. Ik wil mezelf wat meer de ruimte geven om te kijken naar wat er op dat moment lukt. Naar waar mijn energie naartoe kan. En vooral ook naar waar ik mijn energie aan wíl geven. Want ik ben er inmiddels wel achter dat ik niet alles tegelijk hoef vast te houden.
Het blijft soms best lastig. Maar misschien is dit juist weer zo’n moment waarop ik mezelf eraan mag herinneren dat een planning een hulpmiddel is en geen verplichting. Voor nu laat ik het schema dus even los. En ga ik gewoon lekker verder met schrijven wanneer het lukt. Want uiteindelijk is dat waar het allemaal om draait: dat ik hier kan schrijven op mijn eigen manier, in mijn eigen tempo. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon (Ronny) Roos
