Vandaag word ik 33 jaar. Weer een jaartje ouder. En hoewel ik vorig jaar in mijn blog Chapter 32 schreef dat ouder worden een cadeau is, merk ik dat het nog steeds een dubbel gevoel met zich meebrengt. Want ja, ik ben weer een jaar ouder. Maar wat voor een jaar is het geweest…
Als ik terugkijk op mijn 32e levensjaar, kan ik eigenlijk maar een ding zeggen: het was bewogen. En dan bedoel ik niet een beetje bewogen, maar echt van het ene event naar het andere. Soms leek het alsof ik nauwelijks de tijd kreeg om bij te komen van het ene, voordat het volgende alweer voor de deur stond.
Mijn gezondheid heeft het afgelopen jaar opnieuw veel van me gevraagd. Met alles wat er lichamelijk speelde, de behandelingen, de operaties en de momenten waarop ik weer opnieuw moest herstellen. Het was en is soms best veel om allemaal te verwerken. En dan heb ik het niet alleen over mijn lichaam, maar ook over alles wat er in mijn hoofd en gevoel gebeurt. Want geloof me, het is best heftig als je steeds weer moet schakelen. Als je denkt dat je eindelijk een beetje op adem kunt komen en er vervolgens toch weer iets gebeurt. Je probeert jezelf bij elkaar te rapen, de draad weer op te pakken en door te gaan. Maar ondertussen vraagt alles wel iets van je.
Soms vraag ik me weleens af hoe ik het allemaal doe. Niet omdat ik mezelf nou zo geweldig vind, maar omdat ik soms achteraf pas besef hoeveel er eigenlijk is gebeurd. Op het moment zelf ben je vooral bezig met wat er moet gebeuren en hoe je de dag doorkomt. Pas later komt er ruimte om erbij stil te staan. En dat vind ik best heftig.
Als er iets is wat ik het afgelopen jaar opnieuw heb geleerd, dan is het wel dat mijn lichaam grenzen heeft. Grenzen waar ik niet zomaar overheen kan blijven gaan, hoe graag ik dat soms ook zou willen. Zoals jullie vast al weten, ben ik iemand die graag doorgaat. Die dingen wil doen en niet steeds afhankelijk wil zijn van anderen. Maar mijn lichaam werkt helaas niet altijd mee. En als ik dan toch doorga, krijg ik daar vroeg of laat de rekening voor gepresenteerd.
Toch heb ik wel het gevoel dat ik hierin stappen aan het zetten ben. Echte stappen, al voelt het soms nog wat onwennig. Ik probeer vaker stil te staan bij wat ik nodig heb en wat op dat moment haalbaar is. En ik begin steeds beter te begrijpen dat rust nemen niet betekent dat ik opgeef. Betekent dit dat ik nu ineens goed naar mijn grenzen luister? Nee, zeker niet. Ik ben nog volop aan het leren en zal ongetwijfeld nog regelmatig de mist in gaan. Maar het voelt wel alsof ik langzaam aan het veranderen ben. En dat is toch ook iets om trots op te zijn?
Voor mijn 33e levensjaar hoop ik vooral op wat meer rust. Niet per se dat er helemaal niets meer gebeurt, want dat is natuurlijk niet realistisch. Maar wel dat er wat meer ruimte komt tussen alle gebeurtenissen door. Ruimte om bij te komen, dingen te verwerken en gewoon even te zijn. Daarnaast wil ik mezelf meer gunnen om van de kleine dingen te genieten. Dat klinkt misschien heel simpel, maar juist die dingen kunnen zoveel betekenen. Even naar buiten, genieten van het zonnetje of de frisse lucht. Een rondje rijden met mijn scootmobiel, zonder dat daar een afspraak of een ander doel aan vastzit.
Gewoon even eropuit omdat het kan. Omdat ik daar zin in heb. Omdat het fijn is om iets anders te zien dan de muren van mijn huis. Ik merk namelijk dat ik mezelf dat niet altijd gun. Er is vaak wel iets anders dat moet, of ik ben te moe om nog iets te ondernemen. En natuurlijk moet ik rekening houden met mijn gezondheid en mijn energie. Maar ik wil ook niet dat mijn leven alleen maar bestaat uit herstellen, afspraken en alles wat er medisch gezien nodig is. Ik wil ook gewoon leven.
Dus vandaag begint mijn 33e levensjaar. Geen idee wat dit hoofdstuk me gaat brengen en eerlijk gezegd vind ik dat ook best spannend. Ik hoop dat ik blijf groeien in het luisteren naar mijn grenzen. Dat ik mezelf vaker toestemming geef om rust te nemen, maar ook om eropuit te gaan en te genieten. Ik kijk dan ook uit naar Chapter 33. En wat er allemaal gaat gebeuren? Dat zien we vanzelf wel! Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon (Ronny) Roos
