Afgelopen tijd hebben we hier in de flat een stroomstoring gehad. En dan bedoel ik niet even een paar minuutjes zonder stroom, maar van ’s ochtends 11.00 uur tot ’s avonds 18.15 uur. Best een tijdje dus! En hoewel het in eerste instantie vooral vervelend was, heeft het me ook een paar dingen laten realiseren. Want jemig, wat hebben we tegenwoordig eigenlijk veel stroom nodig om de meest normale dingen te kunnen doen.
Het klinkt misschien heel logisch, maar je staat er eigenlijk niet zo bij stil hoeveel apparaten in huis elektriciteit nodig hebben. Totdat je ineens zonder zit. Je kunt bijvoorbeeld niet even je waterkoker aanzetten om een kop thee te maken. De wasmachine doet het niet, je Google-speaker werkt niet en ook andere apparaten waar je normaal gesproken niet eens over nadenkt, kun je ineens niet meer gebruiken.
En dan merk je pas hoeveel je gewend bent geraakt aan al die gemakken. Neem nou dat kopje thee. Normaal gesproken vul ik de waterkoker, druk ik op een knop en een paar minuten later heb ik heet water. Simpel toch? Maar zonder stroom werkt dat dus niet. Gelukkig heb ik nog een gasfornuis en kon ik mijn water gewoon oldschool in een pannetje koken. Even terug naar vroeger, zeg maar. Het is eigenlijk best grappig dat je voor zoiets simpels ineens een andere oplossing moet bedenken. En tegelijkertijd realiseerde ik me dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat alles altijd maar werkt.
Wat me eigenlijk nog het meest verbaasde, was hoe snel ik bedacht had wat ik allemaal kon doen zonder elektriciteit. Ik ben bijvoorbeeld gaan handwerken. Dat is iets wat ik heel fijn vind om te doen en waar ik niet per se elektriciteit voor nodig heb. Geen apparaat dat aan moet, geen stekker in het stopcontact. Gewoon lekker met mijn handen bezig zijn. Ik kan dan ook wel zeggen dat ik mijn dag eigenlijk best goed heb doorgebracht. Ik had vooraf misschien gedacht dat zo’n lange stroomstoring ontzettend onhandig zou zijn en dat ik me al snel zou vervelen. Maar dat viel dus best mee. Ik kon mezelf prima bezighouden. Al betekent dat natuurlijk niet dat ik voortaan zonder stroom door het leven wil. Zo ver gaat het nu ook weer niet.
Er was wel iets wat ik tijdens de stroomstoring echt miste: de mogelijkheid om gemakkelijk het nieuws te volgen. Ik heb een Google-speaker waarmee ik normaal gesproken naar muziek, podcasts of radio kan luisteren. Maar ja, die heeft natuurlijk ook stroom nodig. En als de stroom uitvalt, heb je daar dus helemaal niets aan. Daarom heb ik inmiddels een gewone radio besteld. Eentje die niet afhankelijk is van het stopcontact, zodat ik ook bij een stroomstoring naar het nieuws kan luisteren. Achteraf gezien had ik daar misschien eerder over na kunnen denken, maar goed. Soms moet je eerst ergens tegenaan lopen voordat je beseft dat iets best handig kan zijn.
Nu zou je denken dat het verhaal hiermee afgelopen is. Stroomstoring gehad, wat dingen geleerd en uiteindelijk weer verder met mijn normale leven. Maar helaas is de storing nog niet echt opgelost. Wij zijn hier in de flat inmiddels al een aantal weken afhankelijk van generatoren die ons van stroom voorzien. Dat is natuurlijk fijn, want zonder die generatoren zouden we helemaal geen stroom hebben. Maar het is ook niet de normale situatie waarin je wilt zitten.
Als het goed is, wordt aanstaande maandag eindelijk de reparatie uitgevoerd waardoor we weer normale stroom krijgen. Al betekent dat wel dat we op 12 oktober overdag opnieuw zonder stroom zitten. Van 07.00 tot 19.00 uur om precies te zijn. Gelukkig weet ik inmiddels dat ik mezelf prima kan vermaken met mijn handwerkspullen. En hopelijk heb ik mijn nieuwe radio dan ook snel in huis, zodat ik in ieder geval naar de radio en het nieuws kan luisteren.
Ik probeer er maar het beste van te maken. Want hoewel het vooral onhandig is, heeft het me ook laten zien dat ik me best goed kan redden als niet alles werkt zoals ik gewend ben. Nu maar hopen dat de reparatie maandag goed gaat en we daarna weer gewoon verder kunnen. Want een dagje zonder stroom is één ding, maar wekenlang afhankelijk zijn van generatoren is toch weer iets heel anders! Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon (Ronny) Roos
