Soms zijn er van die keuzes die je eigenlijk helemaal niet wilt maken, maar waarvan je ergens ook wel weet dat je niet anders kunt. De afgelopen tijd heb ik zo’n keuze moeten maken. Ik heb namelijk besloten om het contact met iemand te verbreken. En geloof me, dat vond ik echt niet makkelijk. Want ik dacht eigenlijk dat het contact dat we hadden goed was. Ik had het gevoel dat er sprake was van vertrouwen en dat we op een fijne manier met elkaar omgingen. Juist daarom heeft het me best wel wat moeite gekost om tot deze beslissing te komen.
Toch merkte ik steeds vaker dat er dingen gebeurden waar ik me niet prettig bij voelde. Mijn grenzen werden overschreden en er waren dingen die voor mijn gevoel gewoon niet klopten. Ook kwam ik erachter dat verhalen en ervaringen die ik zelf had gedeeld, terugkwamen in verhalen van de ander. Soms net even anders verteld, maar met zoveel herkenning dat ik dacht: hé, wacht eens even. Dit is mijn verhaal.
Misschien had ik het in het begin meer naast me neer moeten leggen. Of had ik bepaalde dingen minder zwaar moeten opvatten, in de hoop dat het allemaal wel mee zou vallen. Of had ik sneller mijn vraagtekens moeten zetten bij bepaalde dingen, zodat ik er niet zo in mee zou worden gezogen. Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Wat ik wel weet, is dat het steeds meer begon te knagen. En dat ik me op een gegeven moment afvroeg of ik het contact nog wel wilde zoals het was.
Dat vond ik best verdrietig. Want als je denkt dat je met iemand een fijn contact hebt, wil je eigenlijk helemaal niet dat daar iets tussen komt te staan. Je denkt terug aan de gesprekken, de momenten die wel fijn waren en de dingen die je met elkaar hebt gedeeld. Dan is het best lastig om te erkennen dat het voor jou niet meer goed voelt. En dus moest ik er iets aan doen.
Zoals jullie wellicht al gelezen hebben, ben ik de afgelopen tijd bezig om mijn eigen grenzen beter aan te geven. Dat klinkt misschien heel simpel, maar dat is het voor mij niet. Ik ben gewend om dingen te laten gebeuren, om toch maar over mijn eigen gevoel heen te stappen en om me af te vragen of ik niet te moeilijk doe. Maar juist daar probeer ik verandering in te brengen. En dan kun je natuurlijk wel blijven zeggen dat je je grenzen belangrijk vindt, maar uiteindelijk moet je er ook naar handelen. Ook als dat betekent dat je een keuze moet maken die je liever niet had gemaakt.
En zo kwam ik bij het besluit om het contact te verbreken. Niet omdat ik iemand zwart wil maken of omdat ik vind dat iedereen moet weten wat er is gebeurd. Want dat is helemaal niet mijn bedoeling. Ik wil gewoon kunnen schrijven over wat er de afgelopen weken gespeeld heeft en wat dit met mij gedaan heeft. En vooral vertellen wat deze keuze met mij doet en waarom ik voor mezelf deze beslissing heb genomen.
Want eerlijk is eerlijk, ik vind het nog steeds jammer. Het is niet zo dat ik ineens vergeet dat ik dacht dat het contact goed was. En het is ook niet zo dat het me niets doet. Juist dat maakt het zo dubbel. Ik kan verdrietig zijn om het contact dat ik loslaat en tegelijkertijd weten dat dit voor mij de beste en juiste keuze is. Misschien is dat ook wel iets wat ik nog moet leren: dat niet iedere keuze die goed voor jezelf is, meteen fijn voelt. Soms doet het gewoon pijn. Ook als je weet waarom je het doet.
Maar zoals ik al zei; ik wil niet langer mijn eigen grenzen voorbijgaan om iets in stand te houden wat voor mij niet meer goed voelt. Dat heb ik in het verleden te vaak laten gebeuren. Op een gegeven moment heb ik voor mezelf besloten: dit wil ik nooit meer. Vandaar dus ook dat ik moet leren om beter naar mezelf te luisteren. Dus ja, ik heb een keuze gemaakt. Een keuze die me verdriet doet, maar waarvan ik weet dat die me uiteindelijk ook meer rust brengt. En dat is op dit moment misschien wel het belangrijkste. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
