Het voelt een beetje spannend om dit op te schrijven. Misschien zelfs een beetje kwetsbaar. Want na maanden waarin het voelde alsof ik vooral stil stond… durf ik nu voorzichtig te zeggen dat er iets veranderd is. Het lukt me namelijk al een tijdje om niet te nagelbijten. En eerlijk? Dat voelt nog steeds een beetje onwerkelijk als ik het zo opschrijf.
Wat ik misschien nog wel het lastigste vind, is dat ik niet zo goed kan uitleggen waarom het nu wel lukt. Want als ik naar mijn dagen kijk, is er eigenlijk niet zoveel veranderd. Mijn leven ziet er grotendeels hetzelfde uit. De stressmomenten en onrust zijn er nog. Mijn medische gedoe speelt nog steeds. En het gemis van oma… tja dat is er ook nog, soms meer als ik wil toegeven.
En dat maakt het ergens ook verwarrend. Want in mijn eerdere blogs schreef ik juist dat ik aan de rem heb getrokken. Dat ik bewuster ben gaan kijken naar: Kan ik dit nu? Wil ik dit nu? Waar geef ik mijn energie aan uit? En ja, dat doe ik nog steeds. Ik probeer beter naar mezelf te luisteren. Meer stil te staan bij wat ik nodig heb. Maar tegelijkertijd voelt het niet alsof dat de reden is dat het nu ineens lukt om te stoppen met nagelbijten. Want het is niet alsof mijn leven daardoor ineens rustig of licht is geworden. En ergens wringt dat een beetje. Het is alsof ik een oorzaak zoek, maar hem niet echt kan vinden.
Het enige wat ik echt kan zeggen, is dat ik nu niet meer nagelbijt. Alsof er een verschuiving is geweest. Eentje die ik niet helemaal kan verklaren, maar die er wel is. Waar het eerst zo automatisch ging, merk ik nu dat er een soort pauze tussen zit. Dat ik het voel opkomen en dat ik er dan niets mee doe. Of dat ik mijn handen even wegtrek en gewoon blijf zitten met dat gevoel, zonder erop te reageren. En misschien nog wel het meest zichtbare bewijs: er beginnen weer witte randjes aan mijn nagels te komen. Iets wat zo vanzelfsprekend lijkt, maar voor mij echt voelt als een teken van groei. Van tijd die voorbijgaat zonder dat ik het kapot maak. En misschien nog wel fijner: ik merk dat ik me iets minder schaam voor mijn handen.
Dat betekent niet dat alles ineens perfect gaat. Er breekt nog steeds wel eens een nagel af. En dat zijn precies de momenten waarop het vroeger vaak misging. Dan was een scheurtje genoeg om te denken: “laat maar” en dan volgde de rest vanzelf. Maar ik merk dat het me lukt om ook dan van mijn nagels af te blijven. Ik zeg niet dat het gemakkelijk is, maar het lukt.
Al met al, denk ik dat ik dus een stap in de goede richting heb gezet. Het is nog geen eindpunt. Zo voelt het ook niet. Daarvoor weet ik inmiddels te goed hoe dit proces kan lopen. Maar het voelt ook niet meer als stilstand. Ik bedoel.. het lukt me gewoon om niet meer nagel te bijten! Waardoor ik weer een stap dichter bij het einddoel ben. En dat is fijn! Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
Meer blogs over mijn proces van het stoppen met nagelbijten:
Opnieuw stoppen met nagelbijten – Nagelbijten #1
Mijn nagels groeien, en ik groei mee! – Nagelbijten #2
Een stapje terug – Nagelbijten #3
Kleine overwinningen – Nagelbijten #4
Nagels gelakt – Nagelbijten #5
Nagelbijten voorbij? – Nagelbijten #6
Echt gestopt! – Nagelbijten #7
Terug bij af – Nagelbijten #8
Stilstand? – Nagelbijten #9