In mijn vorige blog schreef ik dat het me steeds minder lukte om alle ballen in de lucht te houden. Dat ik merkte dat het me zowel mentaal als fysiek opbrak. En ondanks dat ik het enorm lastig vind, heb ik er dit keer wel naar geluisterd. Ik heb bewust ballen laten vallen.
En dat voelt nog steeds een beetje dubbel als ik het zo opschrijf. Want ergens voelt het alsof je faalt als je dingen laat liggen. Als je niet alles bijhoudt zoals je dat normaal wel doet. Maar tegelijkertijd wist ik ook: als ik dit nu niet doe, dan loop ik mezelf compleet voorbij. Dus kwam er toch dat moment waarop ik afspraken ging verzetten. Dat ik mijn to-do lijstje even niet meer zo serieus nam. Maar vooral: het moment dat ik ruimte maakte om te doen waar ik zelf behoefte aan had. Waar ik zin in had. Ook als dat betekende dat ik helemaal niks deed.
En dat laatste blijft voor mij misschien nog wel het lastigst. Want stilzitten betekent vaak ook dat mijn hoofd aangaat. Dat gedachten komen. Gevoelens die ik misschien liever even wegduw. Waardoor mijn automatische reactie vaak is: doorgaan. Bezig blijven om maar niet te hoeven voelen. Maar deze keer probeerde ik daar bewust doorheen te breken. Door echt even te luisteren naar mijn lichaam. Naar wat het nodig had.
En tussen dit alles door kwam eigenlijk al vrij snel het nieuws dat ik (begin april) opnieuw geopereerd zou worden. (Yep, alweer… nierstenen maken is nou eenmaal een tallent van me.) Iets wat ergens wel in de lijn der verwachting lag, maar toch sneller kwam dan gedacht. Het was voor mij de spreekwoordelijke druppel die de emmer liet overlopen. Waardoor het “bewust ballen laten vallen” eigenlijk alleen maar noodzakelijker werd. Vooral omdat ik me moest voorbereiden op de operatie. En dan niet alleen praktisch of fysiek, maar ook mentaal. Iets wat niet lukt als je ondertussen alles probeert hoog te houden.
En zo was het schrijven voor mijn blog één van de dingen die ik liet vallen. En nu, een maand later, zit ik weer achter mijn laptop. Ergens voelt dat best wel als een stap. Ik bedoel: het was helemaal niet mijn bedoeling om een maand niets te posten. Mijn blog is voor mij juist een plek waar ik mijn gedachten kwijt kan. Waar ik dingen van me af kan schrijven. Waar ik een soort overzicht krijg in alles wat er in mijn hoofd gebeurt.
Dus dat ik dat even niet deed, vond ik ook echt lastig. Maar tegelijkertijd merk ik ook dat mijn herstel van de operatie deze keer zwaarder valt dan ik vooraf had gedacht. (Zwaarder zelfs dan de twee operaties van vorig jaar rond deze tijd.) Mijn lichaam heeft meer tijd nodig. Mijn energie is sneller op. En ook mentaal merk ik dat het me meer doet dan ik misschien wil toegeven. Waardoor ik op een gegeven moment dacht: misschien is het eigenlijk wel beter dat het hier even stil is.
Maar goed, ondanks alles zit ik nu toch weer achter mijn laptop. Omdat ik merk dat ik fysiek ook weer stappen vooruit zet. De pijn is te doen (zolang ik rustig aan doe, het blijft een levensles van me), de hechtingen zijn eruit, de antibiotica doet z’n werk dus de ontsteking wordt minder. Allemaal kleine dingen die samen toch vooruitgang zijn. En misschien nog wel belangrijker: ik merk dat er mentaal ook weer wat ruimte ontstaat. Dat ik langzaam een beetje uit mijn bubbel kom. Dat schrijven weer voelt als iets wat ik wíl, in plaats van iets wat “moet”. En hoewel ik mijn blogschema nog even loslaat, ben ik wel heel blij dat ik hier weer zit en mijn gedachtes wil delen. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos